Over verdomd makkelijke dingen die toch heel moeilijk zijn

Waarom zijn mensen toch van die maffe gewoontedieren? Ik wéét dat ik – net als iedereen – behoefte heb aan sociaal contact. Dat navelstaren niet goed voor me is. En dat mijn vrienden en familie, hoe druk ze het ook hebben, graag tijd voor me vrijmaken als ik hen daarom vraag. En tóch schiet ik telkens weer in die verdomde kluizenaarsmodus als het even niet zo …

Dag 10 t/m 14 – Verbinding

Afgelopen dinsdag – de dag waarop de “oversteek” naar Macedonië op het programma stond – voelde ik mij verscheurd. Aan de ene kant kon ik niet wachten om naar Skopje te gaan, en aan de andere kant had ik bizar weinig zin om Belgrado te verlaten… Sinds ik schreef dat ik het moeilijk vind om onderweg aansluiting te vinden bij anderen, gaat dat gelukkig stukken beter. …

Driedubbel trubbel

Ik ben nu officieel flink aan het sukkelen. Woensdag naar de huisartsenpraktijk gefietst met mijn enkel (en de rest), en vanuit daar richting polikliniek om een röntgenfoto te laten maken. Vandaag kreeg ik te horen dat daarop blijkbaar niets bijzonders te zien valt – zoals de huisarts eigenlijk al verwachtte – en dus kreeg ik het advies om langs te gaan bij een fysiotherapeut.