Hoe gaat het met jullie? Houden jullie het een beetje vol? Wie durft er nog te jammeren, zonder zich af te vragen of dat eigenlijk wel oké is? Of hebben jullie – net als ik – last van een chronisch schuldgevoel, een chronisch slaapgebrek, en een chronische wens om ergens anders te zijn?

Ik mag niet klagen. Ik mag echt niet klagen.

In vergelijking met sommige andere mensen kom ik ongetwijfeld tig keer beter weg. Wat zeg ik, honderd keer. Ik heb (onder andere) een boel gezonde familieleden en vrienden, een dak boven m’n hoofd, eten in de koelkast, een vast inkomen, en wc-papier.

En toch.

“Het gaat wel goed, hè, met jou? Of lijkt dat maar zo?”

Gelukkig durft een enkeling nét iets meer te vragen dan een afgekloven “hoe gaat het?”. En dat geeft mij wat ruimte om een ander en vooral eerlijker antwoord te geven dan “ja hoor, met mij gaat het prima, met mijn familie ook, het thuiswerken gaat best goed, alles onder controle, inderdaad vervelend dat de grens met België nog steeds dicht is maar ja echt serieus was het nog niet, we zullen wel zien hè, que sera sera, maar nu genoeg over mij, hoe is het met jou??”

Ik wil best toegeven dat het eigenlijk helemaal niet zo goed gaat – dat doe ik hier immers ook – maar om dat over de telefoon te vertellen… Blegh. Laat staan dat ik die telefoon zelf oppak.

Nee, dan liever een gesprek met beeld erbij. Maar zelfs met een camera op mijn snufferd gericht, of in een “ouderwets” gesprek, voelt het al snel alsof mijn sores minder bestaansrecht hebben dan die van een ander. (“Hoi Wendy, hoe is het? Vind je het goed als ik meteen ter zake kom? Want ik heb over een half uurtje alweer het volgende video-overleg.” “O, ja hoor, prima.”)

En zo maak ik mezelf langzaam maar zeker steeds onzichtbaarder.

Gewoon, een zietmenietje hier, een zietmenietje daar. Sommige mensen praten over onzichtbaarheid alsof het een superkracht is, maar het is helemaal niet moeilijk om onzichtbaar te zijn. Integendeel.

Je wordt er alleen wel doodongelukkig van.

Dat is ook precies de reden dat ik er he-le-maal klaar mee ben. Met dat supertalent van mij. En met het “verplicht” thuiswerken. (Ik weet het, #hoedurfje.)

Ook een luxepositie kan zwaar zijn. Ook een luxepositie kan in dit soort tijden oude, negatieve gewoonten versterken. Energie slurpen. En een extra drempel opwerpen om het eindelijk eens anders te gaan doen.

Dus dat. Vandaag geen zietmenietje, maar een teken van leven. Doen jullie mee?

8 Comments

  1. Ik bel minstens één keer per week met een vriendin. Verschilt per week wie dat dan is. Maar we plannen dan altijd minstens een uur in om lekker bij te kletsen. Ik herken me wel in het niet mogen klagen. Er zijn altijd mensen die het erger hebben. Toch heb ik de afgelopen tijd geleerd dat ook ik af en toe mag klagen, haha. Het lucht af en toe enorm op. Klagen mag iedereen van mij. Als het maar niet uren duurt. Ik vind het enorm belangrijk om het positieve in veel dingen te zien. Dat maakt het leven een stuk leuker.

  2. Fijn om weer wat van je te lezen! Het heeft geen enkele zin om leed met elkaar te gaan vergelijken en jij hebt alle recht om je gewoon ook even flink te balen van de hele situatie. Sterkte, en ik hoop dat het snel weer beter met je gaat!

  3. Het is voor iedereen anders. Maar mensen die thuis kunnen werken en hun gezin om zich heen hebben mogen van mij niet klagen. Je bent niet alleen en je hebt nog werk. Maar jij bent nog niet gesetteld en ik heb ook niet het idee dat je zo blij bent met waar je nu woont. Daar mag je echt wel over klagen.

    1. Inderdaad, het is voor iedereen anders. Maar juist daarom mag van mij iedereen klagen, eigenlijk. Alles is immers relatief. De één heeft een betere reden om te klagen dan de ander, en als we allemaal gaan klagen wordt het een stik-ongezellige bende, dus ik hoop van niet, maar in principe… Klaag maar raak. Dan bepaal ik vervolgens wel of die persoon een punt heeft, of ‘ie eventjes op z’n zegeningen gewezen moet worden, of dat het stilaan tijd wordt om het gesprek te beëindigen. 😉

  4. Van mij mag je ‘klagen’ hoor! Het gevaar is in deze tijd inderdaad groot dat je een zietmenietje wordt. En daar heeft niemand wat aan, dus goed dat je blogt. En die telefoon zelf pakken? Kuch, doe ik ook niet. Ik hoop op snel weer écht normaal. Zorg een beetje voor jezelf en sterkte!

    1. Dankje! En wat zou het inderdaad fijn zijn als de boel weer snel écht normaal is. :O Dus ik hoop met je mee! Want hoewel er hier en daar weer wat meer mogelijk wordt, vind ik het door alle mitsen en maren eromheen nog steeds niet echt leuk of ontspannen ofzo.

  5. Ik herken heel wat van wat je schrijft, of toch voor hoe ik was een paar weken geleden. Wij mogen sinds vorige week weer stilaan een paar keer naar kantoor gaan en dat is voor mij echt een verademing. Er zijn nog steeds veel videocalls maar ik kan ook weer eens wat mensen van op een afstandje in het echt spreken. En dan ontstaat er toch veel sneller ruimte voor wat smalltalk vind ik.
    Hopelijk is die er ook snel voor jou!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *