Heeft mijn straat een drankprobleem?

Of is dit misschien een 1 aprilgrap?

Een “cadeautje” voor de vuilnismannen?

Het resultaat van een paar feestjes? (En zo ja, hoeveel dan?)

Heb ik een buurtfeest gemist?

Hoeveel flessen passen er in deze glascontainer?

Welke viel het meest in de smaak?

Hoeveel katers zijn hieruit voortgekomen?

Waarom zou je een lege fles wijn van een kurk voorzien?

Wie heeft die witte potjes bij de groene glascontainer gezet?

Vragen, vragen…

“De leukste date- en reisverhalen”: waar dapperheid goed voor kan zijn

In het afscheidsboekje van mijn traineeprogramma staat welgeteld één quote over mij.

Over Wendy: “Ze is meestal rustig, maar heeft de leukste date- en reisverhalen”

Ik vind alles mooi aan deze quote. Het woordje “meestal”. De opmerking dat mijn date- en reisverhalen het leukst zijn. En dat ik blijkbaar, ondanks m’n kalme en onopvallende aanwezigheid, toch iets persoonlijks heb bijgedragen.

En niet alleen iets persoonlijks, maar ook iets dappers.

Want zowel daten als (solo)reizen waren lange tijd een absolute “no go” voor mij. Ik wou wel, maar ik geloofde dat het niet voor mij was weggelegd. Dat het gedoemd was te mislukken. Dat ik gegarandeerd af zou gaan, en dat niemand geïnteresseerd zou zijn.

Zo dacht ik pak-‘m-beet zes jaar geleden. Sindsdien heb ik heel wat kleine, doenlijke stappen gezet.

En dat levert dus de leukste date- en reisverhalen op. 😀

Die wetenschap is sowieso fijn, maar het maakt het reizen en daten ook een stuk makkelijker. Omdat ik nu kan denken: “Ach, stel dat het mislukt, dan heb ik in elk geval weer een mooi verhaal.”

Wat niet wil zeggen dát het altijd mislukt.

Ja, er zaten een paar rampzalige mannen en reisdagen tussen. Maar daar staat veel moois tegenover.

Als iemand mij zes jaar geleden had verteld dat ik ooit eens – op reis(!) – zou daten met een jongeman die aardig lijkt op een mix van Eddie Vedder en Johnny Depp, in hun fysieke hoogtijdagen…

Een combinatie van die twee spetters, maar dan met rossig haar en een bril… (Wat voor mij twee pluspunten zijn, want ik hou van mannen met rossig haar en een bril.)

Zes jaar geleden had ik die persoon vierkant uitgelachen. Voor gek verklaard. “Ja hoor, maak dat de kat wijs.”

En nu?

Nu vind ik het jammer dat er geen “en ze leefden nog lang en gelukkig” aan vastkleeft.

Maar het voelt vooral alsof ik onverwachts een prijs gewonnen heb. Een leuke beloning voor mezelf, voor dapperheid, en voor één van mijn leukste date- én reisverhalen tot nu toe.

een stuk papier met daarop de tekst "Fotomuur", daaromheen allerlei polaroid foto's van het weekend in Den Haag

Een goed verhaal (en Haagsche Hopjes)

Wat hebben revoluties, bestsellers en prachtige liefdesbrieven met elkaar gemeen? Een goed verhaal.

Eind vorige maand mocht ik, voor het tweede deel van een training over storytelling en storyweaving, een weekendje naar Den Haag. Om goede verhalen te leren maken.

Wat vooraf ging: over ruwe diamanten

een muur van het hostel in Den Haag, vol graffitiHet eerste deel vond een half jaar geleden plaats in Antwerpen. Onder betere weersomstandigheden, amai. Het zonnigste weekend van april versus het guurste weekend van oktober… Maar goed. We dwalen af.

In Antwerpen leerde ik mensen interviewen, op zo’n manier dat er gedurende het gesprek een verhaal naar de oppervlakte komt. Alsof je samen een ruwe diamant uitgraaft. Het ziet er nog niet fraai uit, maar in de kern… Oehlalaaaa!

Zo’n ruwe diamant is kostbaar, maar een geslepen versie is al helemaal schitterend.

En dat slijpen, het “polijsten” van een goed verhaal, dat leerden we in Den Haag.

(Nu gebeurt er iets onlogisch, want voor het leren slijpen van échte diamanten is Antwerpen eigenlijk de aangewezen locatie. Dus hier stopt die vergelijking.)

Een goed verhaal in Den Haag

een tafel vol schriften en ander schrijfspul

De deelnemers die – net als ik – voor de specialisatie ‘schrijven’ hadden gekozen, leerden onder andere om (nog) beter te kijken naar een situatie. Om te spelen met de volgorde waarin het verhaal verteld wordt. En om de mensen in het verhaal vaker actief aan het woord te laten, in plaats van “hij vraagt of…” en “zij zegt dat…”.

Stuk voor stuk bruikbare tips.

En er waren Haagsche Hopjes. Om ons tijdens de oefeningen en het “echte werk” van wat energie te voorzien.

Ken je de ontstaansgeschiedenis van het Haagsche Hopje trouwens al? Ook dat is een goed verhaal.

Baron Hendrik Hop, geboren te Breda(!), was verslaafd aan koffie. Hij werd in 1972 naar Den Haag teruggeroepen, toen de Fransen Brussel innamen. Op een avond liet hij zijn kop koffie met suiker en room per ongeluk op de kachel staan. De volgende ochtend bleek de inhoud een brok karamel geworden te zijn, met koffiesmaak. Baron Hop vond het erg lekker, dus toen hij korte tijd later van zijn dokter geen koffie meer mocht drinken, vroeg hij zijn onderbuurman – een banketbakker – om van die brokken koffie te maken. Deze ‘brokken van Baron Hop’ kregen in 1880 de naam Haagsche Hopjes.

wij kunnen nu een goed verhaal vertellen... diploma-uitreiking!

Mooi, toch?

’t Is nog maar zeer de vraag of onze verhalen – die waar wij in Den Haag aan begonnen zijn – over 150 jaar nog steeds verteld worden, maar ik ben sowieso trots op het resultaat.

Benieuwd naar de buitenlandervaringen die we al gedeeld hebben, en nog gaan delen? Een paar van onze verhalen – teksten, luisterverhalen, vlogs, enzovoorts – staan al op Tumblr.

Laat je inspireren… Of drink er gewoon een bakske koffie bij.

Mijn vijf favoriete boeken (van dit moment)

Aangezien mijn energieniveau momenteel niet bepaald ‘je-van-het’ is, en mijn enkel nog steeds niet de oude (ja-haaaa, ik ga binnenkort naar de dokter), ben ik heel blij dat ik de laatste tijd alleen maar goede boeken tegenkom, en verslind. Soms heb ik van die periodes dat geen enkel boek me weet te boeien, maar nu… Drie boeken van Maya Angelou achter elkaar – in één woord: fenomenaal – gevolgd door een herlezing van een boek dat al een tijdje in mijn kast staat (‘Buskruit en Kaneel’) en eergisteren ben ik begonnen aan ‘De Laatste Weerwolf’. Wat trouwens een totaal ander boek is dan de boeken die ik meestal lees… Maar goed, hè, nu we toch op dreef zijn…

Lees verder

Verhalenwever

Gelukkig zit het niet alleen maar tegen. Ik krijg veel in mijn schoot geworpen: hulp, lieve berichtjes én een weekendje Antwerpen. Ik werd namelijk uitgenodigd voor een training “Storytelling & Storyweaving“, vanuit Erasmus+ Jeugd in Nederland en Vlaanderen. (Dezelfde instantie die mijn EVS in Polen betaald heeft. Echt, ik zal nooit begrijpen waarom er niet meer jongeren zijn die gebruik maken van de mogelijkheden die zij bieden…)

Lees verder

Erasmus+ schrijfwedstrijd

Nieuw land, nieuwe baan, nieuwe stad, nieuw (tijdelijk) onderkomen…

Redenen genoeg om hier nieuwe berichten te plaatsen, maar ‘veranderen’ en ‘schrijven’ is als water en vuur. Bar slechte combinatie.

Gelukkig heb ik wél de tijd gevonden om mee te doen aan de jaarlijkse Erasmus+ “Europeans Involved” schrijfwedstrijd. (Erasmus+ is het Europese subsidieprogramma dat onder andere EVS-projecten mogelijk maakt.)

Dit jaar heeft als onderwerp “My Special Person – Our Story”. Die keuze heeft mij een hoop tijd bespaard, want ik hoefde nog geen seconde na te denken om te weten wie mijn tijd als EVS-vrijwilliger het meest beïnvloed heeft…

Het resultaat is hier te lezen.

En daarna mogen jullie het verhaal natuurlijk best beoordelen met vijf sterren. Vind ik niet erg.