Ceci n’est pas ma vie

Ik heb logische wensen, en onlogische wensen.

Logische wens: een leuke baan vinden. Een wereldreis maken. Eindelijk het volgende seizoen van Peaky Blinders kunnen bekijken. Dat soort zaken.

Onlogische wens: een paar Louboutins hebben.

Waarom is dat onlogisch? Omdat ik helemaal niet kan lopen op naaldhakken. Of graag tien centimeter bij mijn huidige lengte op zou willen tellen. (Op hakken van zeven centimeter voel ik me al reusachtig groot.)

Een tekening van een pump, de Pigalle Follies Patent van Louboutin. Daaronder de woorden "ceci n'est pas un escarpin".
“Ceci n’est pas un escarpin”: dit is geen pump. Het is een tekening van een pump, die te duur is om in mijn kast te hebben staan. Alle rechten voorbehouden.

Daarbij draag ik überhaupt geen dure merken, tenzij het tweedehands is, of een duurzaam / fairtrade merk. En zelfs dan zit er een bovengrens aan wat het mag kosten. (De tassen van Matt & Nat vind ik bijvoorbeeld nog best oké geprijsd, maar ik kan me niet voorstellen dat ik ooit het dubbele zou neertellen. Voor een tas.)

Dus is het op z’n zachtst gezegd onlogisch dat ik al jarenlang een paar véél te hoge, véél te dure, véél te wiebelige naaldhakken wil hebben.

…Misschien doet die vuurrode zool een beroep op mijn oerbrein?

Hoe dan ook, ik fantaseer graag over het leven dat ik zou leiden met Louboutins in m’n kast. Of beter gezegd: in mijn inloopkast. In mijn superdeluxe penthouse. In het centrum van Parijs.

Natuurlijk zou ik ze dan ook af en toe dragen. Want de taxi stopt toch voor mijn deur. En zowel mijn man als mijn minnaar zijn er dol op. 😉

Ach ja. “Ceci n’est pas ma vie.” Dit is mijn leven niet.

tien zomerse kledingstukken, meer dan vijfentwintig mogelijke combinaties

Mijn koffer-capsule (10 kledingstukken, 25+ combinaties)

Over iets meer dan drie weken ben ik een maand weg! Dat gaat gepaard met een hoop vragen. Kan ik het nog wel, alleen reizen? (De laatste keer was in 2014…) Klopt mijn begroting? Ga ik het (financieel gezien) redden? Is het wel verstandig om zo lang op reis te gaan, zonder vooruitzicht op een nieuwe baan? En zonder therapie? Plus natuurlijk die ene, ongelooflijk belangrijke vraag: WAT TREK IK AAN?! Om die vraag als eerste te beantwoorden, presenteer ik jullie nu mijn zomerse koffer-capsule!

Capsule wardrobe

Voor wie de capsule wardrobe nog niet kent: een kledingcapsule is een set van 10 à 13 kledingstukken en accessoires – al worden er ook andere getallen genoemd – waarmee je diverse combinaties kunt maken. Binnen een capsule moeten alle kledingstukken bij elkaar passen: niet alleen qua kleur, maar ook qua dessin(s) en stijl. Voor wie hier meer over wil weten: Anja van Minimalist Dutchie schrijft regelmatig over de capsule wardrobe. (Via haar kwam ik ook op het idee om iets over mijn eigen zomerse “koffer-capsule” te schrijven.)

Mijn kledingkast bevat ongeveer drie capsules. Eentje voor werk, eentje voor op feestjes en eentje voor thuis. Niet alle capsules zijn helemaal compleet en ik heb een aantal kledingstukken die de capsules overstijgen (omdat ze bijna overal of bijna nergens bij passen), maar het idee is er en wordt steeds verder uitgewerkt. 😉

Koffer-capsule

En die koffer-capsule dan? Die bevat kledingstukken uit alle drie de capsules die ik eerder noemde, plus wat losse items. Nu ik erover nadenk, vind ik dat trouwens best veelzeggend. Blijkbaar vervagen die “hokjes” gewoon als ik op vakantie ben…

tien zomerse kledingstukken, meer dan vijfentwintig mogelijke combinaties

Met de tien kledingstukken (en drie paar schoenen) op de foto kan ik meer dan 25 combinaties maken. De groenblauwe / smaragd top op de foto, van organisch katoen, kan andersom gedragen worden en dan is het een jurkje. Heel fijn!

Voor de zekerheid neem ik nog één lange broek extra mee – die lichte broek is binnen de kortste keren vuil – en ik ben al heel lang op zoek naar nette zomerschoenen / sandalen. Met een hak, voor op mijn werk maar liefst óók om mee te nemen op vakantie… (In plaats van de pumps: die zouden ook mee kunnen, maar lopen niet zo lekker meer.)

Dat is meteen een groot nadeel aan die kledingcapsules: omdat alles bij elkaar moet passen, kost het meer tijd om iets nieuws te vinden… (Daar komt nog eens bij dat ik een aantal winkelketens mijd die op een oneerlijke manier kleding produceren, dus ik kan niet overal zoeken.) Maar – elk nadeel heb z’n voordeel – die speurtocht kan wél heel gericht zijn, want je weet precies wat voor kleding / schoeisel / accessoire je zoekt, en in welke kleur & stijl. Met als gevolg: minder kans op het kopen van dingen die je niet nodig hebt, of die niet bij je eerdere aankopen passen!

Maar goed, met deze koffer-capsule kom ik een heel eind. Bijna 5000 kilometer, als het goed is. 😉

Shut Up and Dance

Afgelopen weekend was ik voor mijn doen verbazend dichtbij huis op vakantie. Een paar trainees wilden namelijk een weekendje weg organiseren, en wie ben ik om daar “nee” tegen te zeggen? Dus tegen de tijd dat de bestemming eindelijk bekend gemaakt werd – Overloon – had ik al volmondig “ja” gezegd… Tja.

Toch bleef ik positief. Een retourtje Overloon is een stuk duurzamer dan een vakantie via Eindhoven Airport en het leek mij ook een goede gelegenheid om een aantal trainees wat beter te leren kennen. Bovendien gebeuren er bij dit soort groepsuitjes altijd, gegarandeerd, dingen waarvan anderen later zeggen: “Was ik dáár maar bij geweest…” Dus kun je er maar beter gewoon bij zijn.

Eenmaal in Overloon had ik al snel het idee dat ik een beetje buiten de boot viel. De groep bleek bovengemiddeld rumoerig te zijn, gesprekken waren moeilijk te volgen, ik was moe… En het nieuws van de dag ervoor, dat ik iets minder mocht gaan werken, bracht me op dat moment niet de ontlading waar ik op gehoopt had, maar juist nog meer gepeins.

Kortom: ik had veel aan mijn hoofd.

Maar op zaterdagavond zouden we naar de kermistent gaan en daar móést en zóú ik bij zijn. Dit liet ik niet aan mijn neus voorbijgaan. Ik stemde er mijn hele dag op af: deed het overdag rustig aan en ging ’s middags zelfs een paar uur op bed liggen, zodat ik ’s avonds genoeg energie zou hebben om te gaan stappen.

En zo geschiedde. Mijn eerste Oost-Brabantse kermisavond werd een feit. Vol KPJ-flashbacks: bier dat rijkelijk vloeide, een heus Boer-zoekt-Vrouw-koppel en het soort muziek waar de gemiddelde hipster onpasselijk van wordt.

En ineens, net toen ik dacht dat het niet beter kon worden, schalden uit de boxen de eerste tonen van een nummer waar ik al bijna twee jaar naar op zoek was. Mijn allereerste favoriete Zumba-liedje, uit de tijd dat ik nog maar net begonnen was bij Agnieszka.

Er zijn een paar dierbare nummers uit mijn EVS-periode waarvan ik de titel nog steeds niet heb weten te achterhalen, en dit was er één van. Het enige stukje tekst wat ik ervan verstaan heb, is namelijk “yeah, yeah, yeah!”… En dat is niet bepaald een originele zin in liedjesland. Wat niet wegneemt dat ik die aanwijzing toch aan een oud-huisgenootje gegeven heb, omdat zij nog in Wroclaw woont en nu Zumba-lessen volgt in de Sky Tower. Wanhopig, ik weet het, maar ik wou dit liedje zó graag nog eens horen…

“Hoe heet dit nummer?!” schreeuwde ik dan ook licht panisch in het oor van degene die naast mij stond.

“Shut up and dance!”
“…Sorry?”
“SHUT UP AND DANCE! Zo heet het.”

Ik glimlachte van oor tot oor. Shut up and dance. Niet nadenken, niet piekeren, niet kijken naar wat anderen doen, maar gewoon zwijgen en dansen. Verdomd als het niet waar is: soms is dat echt de aller-, allerbeste oplossing.

Dus hield ik mijn mond en danste de sterren van de hemel.

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=nbcCG7PkI18&w=280&h=210]

(Trouwens, nog even over dat “yeah, yeah, yeah!”… Dat komt er dus helemaal niet in voor! Precies waar ik dácht “yeah, yeah, yeah!” te horen, zingen ze in werkelijkheid de titel van het nummer. Tja…)