Een jonge vrouw zit op de stoep en kijkt naar haar smartphone.

Deze dingen moet je weten voor je begint met online daten

Vorige week, op een verjaardagsfeestje, kreeg ik plotseling de titel van “expert” op het gebied van online daten.

Een dubieuze eer, en zwaar overdreven, als je het mij vraagt. Maar het bracht me óók op een idee. Want waarom zou ik die hard bevochten kennis eigenlijk voor mijzelf houden?

Wat zijn de dingen die je moet weten voor je begint met online daten?

En hee, dat rijmt. Als daar geen leuke blogpost in zit… 😉

1. “Wees geen dwaas,
blijf het algoritme de baas.”

Als je mij vraagt wie ik een expert vind op het gebied van online daten, zeg ik Amy Webb. Bekijk haar TED-talk, “How I hacked online dating”, als je dat nog niet gedaan hebt. Informatief én hilarisch.

De manier waarop zij het daten heeft aangepakt is veuls te cijfermatig voor mij, maar op een aantal punten heeft ze absoluut gelijk.

Zoals deze: “While the algorithms work just fine, you and I don’t, when confronted with blank windows”.

De website/app die ik gebruik, OKCupid, biedt bijvoorbeeld de mogelijkheid om vragen te beantwoorden. Niet zomaar een paar vragen, nee, véél vragen. Honderden vragen.

En daar is niks mis mee, maar er staan ook vragen tussen zoals “How do you feel about documentaries?”. En “which superpower would you rather have?”. Vragen waarvan het mij, eerlijk gezegd, geen drol uitmaakt wat iemand erop antwoordt.

Ik kijk graag naar documentaires, maar moet dat mijn partnerkeuze beïnvloeden? Knap ik af op iemand die een hekel heeft aan documentaires? Zijn documentaires zo belangrijk voor me, dat het deel uit zou moeten maken van mijn toekomstige relatie(s)? …Nee.

Denk dus goed na over wat je op je profiel zet. Wat vind je belangrijk, en wat niet?

Hoe minder ruis, hoe beter.

2. “Reageert er geen ziel?
Verander je profiel!”

Amy Webb heeft nog een ander goed punt.

Als er weinig leuke mensen op je reageren, dan ligt dat niet alleen aan de concurrentie, maar ook aan jou. Of beter gezegd: aan jouw profiel.

Ik zal je een voorbeeld geven uit mijn eigen praktijk.

Sinds een paar maanden heb ik een kort kapsel. En aangezien ik mezelf niet vaak op de foto zet – of laat zetten – heb ik vooralsnog maar één leuke foto van mezelf met kort haar.

Als ik die foto gebruik als profielfoto, levert dat bijna niets op.

Zet ik daarentegen een oudere foto vooraan, waarin ik lang haar heb en een iets zichtbaarder decolleté, dan komen er “ineens” een hoop berichtjes binnen.

Daar kun je van alles en nog wat van vinden – dat doe ik ook – maar het toont in elk geval aan dat kleine, oppervlakkige profielwijzigingen een groot verschil maken in de wondere wereld van het online daten.

En dat je daar zelf de hand in hebt.

Een paar tips (van Amy Webb):

  • Gebruik niet te veel tekst, maar ook niet te weinig. Populaire profielen bevatten gemiddeld 97 woorden.
  • Hoe specifieker de beschrijving, hoe groter de kans dat iemand (te) snel op je afknapt. “Ik hou van films” werkt beter dan “mijn favoriete film is Pirates of the Caribbean“.
  • Gebruik positieve woorden. Maak een profiel dat uitnodigt en benaderbaar is, in plaats van afschrikt.
  • Als je een leuk berichtje krijgt van iemand, reageer dan niet te gretig. Ook dat schrikt af. Echt, één reactie per 12-24 uur is genoeg.
  • En ja, de foto’s doen ertoe. Kies of maak dus een paar foto’s van jezelf waarop je er aantrekkelijk uitziet.

Tot zover over je profiel. Nu wordt het tijd voor het echte werk. 😀

3. “Klikt het in de app? Spreek af vóór je vlinders heb!”

(Ja, ik weet dat het eigenlijk “hebt” moet zijn. Maar dan rijmt het niet.)

Heb je iemand gevonden die je wel leuk lijkt? En wijzen de eerste berichtjes erop dat jullie aardig op dezelfde golflengte zitten? Spreek dan zo snel mogelijk in het echt af.

Als er één ding is wat je moet weten voor je begint met online daten, is dit het. Ook al heeft Amy Webb het er niet over. (Expert-punten voor Wendy!)

Zo snel mogelijk, in het echt.

Want stel dat je in het echt geen klik voelt met die ander. Waarom zou je dan je kostbare tijd aan die persoon blijven besteden?

En als die ander in het echt juist wél even leuk is als online – of zelfs nog leuker – waar wacht je dan nog op?! Straks word je genadeloos ingehaald door een concurrent!

Dan heb ik het nog niet gehad over de (kleine) kans dat je met een catfish te maken hebt. Een nepprofiel. Maar de enige manier om erachter te komen of de persoon waarmee je contact hebt degene is die je op de foto’s ziet, is door – je raadt het al – in het echt af te spreken.

Dus, kortom, elkaar zo snel mogelijk in het echt ontmoeten is helemaal geen slecht idee. Integendeel.

Liefst vóórdat je gevoelens voor de ander krijgt. Dat kan je een hoop hartzeer besparen.

Spreek gewoon ergens af – op een openbare plek (!!!) – en ga samen iets drinken ofzo. Meer hoeft dat niet te zijn. Christina Wallace – van een andere leuke TED-talk over online daten – noemt dit de “zero date“. De date vóór een (eventuele) eerste date.

De zero date. Knoop het in je oren.

4. “Wie iets goed wil leren,
moet vooral veel repeteren.”

Die zero dates brengen me bij het laatste punt. Oefening baart kunst.

Volgens Christina Wallace kun je gerust drie zero dates in één avond proppen. Wat mij betreft een prima plan, al word ik behoorlijk scheef aangekeken als ik vertel dat ik drie van dat soort afspraakjes heb op twee weken tijd(!). Dus of het slim is om daar open over te zijn, is een tweede.

Maar goed. Laat je daardoor vooral niet tegenhouden. Regel zoveel zero dates als je wilt. Leer wat nieuwe mensen kennen. En als je merkt dat een bepaalde datingsite of -app niet bij je past, probeer dan gewoon een ander.

Ik ben na een maandje Pepper (mwoah) overgestapt op OKCupid. Ook heb ik Once eventjes uitgeprobeerd maar dat was één groot drama. Voor mij althans.

Het duurt misschien even voordat je je draai gevonden hebt. Maar als het goed is brengt elke (zero) date je dichter bij iemand met wie het heel goed klikt. En het levert je sowieso een pak mensenkennis en leuke verhalen op.

En dat is volgens mij alles wat je moet weten voor je begint met online daten. Dus, waar wacht je nog op? 😉

Heb je nog vragen voor deze “expert”? En voor de ervaren online daters: mis ik iets?

Foto:  Communicating from the Gutter” door Michael Coghlan, licentie CC BY-SA 2.0

Lessen uit 'The Subtle Art of Not Giving a F*ck': "The desire for more positive experience is itself a negative experience. And, paradoxically, the acceptance of one's negative experience is itself a positive experience"

Vijf lessen uit ‘The Subtle Art of Not Giving a F*ck’

Zoals ik al schreef heb ik de afgelopen weken niet alleen ‘Het Huis met de Geesten’ uitgelezen. Een ander boek – ‘The Subtle Art of Not Giving a F*ck‘ van Mark Manson – vond ik zo inspirerend, dat het een eigen blogpost verdient.

De Nederlandse titel is ‘De Edele Kunst van Not Giving a F*ck. Juist ja. Ik ben blij dat ik de originele, Engelstalige variant gelezen heb.

In het boek legt Mark uit waarom we – en “we” zijn vooral mensen van zijn/mijn generatie – vaker zouden moeten denken (en zeggen): “Daar geef ik geen hol om.”

Dat lijkt misschien grof, maar wie het goed aanpakt beoefent een subtiele levenskunst. Want te veel f*cks geven is ongezond, maar te weinig f*cks geven ook. (Alleen psychopaten geven nergens om.)

Hoe je de juiste balans vindt? Lees het hele boek, of neem eerst even deze vijf belangrijke lessen uit ‘The Subtle Art of Not Giving a F*ck‘ tot je.

1. Je kunt niet winnen als je niet wilt spelen

Waar denk jij aan bij woorden zoals “lijden”, “pijn” en “ontevredenheid”?

Met onze hoge levensstandaard in het achterhoofd, klinken die woorden ronduit vies. We willen een gelukkig leven, vol blije Facebookupdates en fotofilters. Wat we niet willen zijn problemen, harde waarheden, negatieve emoties en ongemak.

Maarreh, dat zal niet gaan. Leven is niet alleen het meervoud van lef, het is ook een vorm van lijden. Onze worstelingen bepalen onze successen – en ons geluk.

Heej het alles meigemakt, het ’t allemoal gehad
Verhaale over vrouwe met champagne in ’n bad

— Rowwen Hèze, “Koning Hay”


Vraag jezelf daarom af welke pijn je in je leven wilt. Waar wil je mee worstelen? Een leven zonder problemen gaat ‘m sowieso niet worden, maar een leven vol goede problemen… Daar mag je op hopen.

2. Je bent niet speciaal

Ja, je leest het goed. Je bent niet speciaal. Niet. Speciaal.

Dat is waarschijnlijk even slikken.

Want we willen zo graag speciaal zijn. We horen en zien voortdurend verhalen van bijzondere mensen, en als we onszelf niet bijzonder genoeg vinden, gaan we keihard op zoek naar onze talenten. Onze “unique selling points“. That special gift that only you have.

Maar als we allemaal proberen te bewijzen dat we speciaal zijn, dan zijn we wat dat betreft sowieso al niet uitzonderlijk bezig.

Natuurlijk, niemand heeft exact hetzelfde levensverhaal als jij – of ik. Maar er leven bijna 8 miljard mensen op aarde, dus de kans dat je de enige bent met een bepaald talent (of probleem) is vrij klein.

Toen ik nog hiel klein waas
En van ’t leave niks begreep
Allien mar speulde, oot en sleep

— Rowwen Hèze, “De Peel in Brand”


Als je accepteert dat je “maar gewoon” bent, haal je een enorme last en bewijsdrang van je schouders. En je krijgt meer waardering voor de basiservaringen van het leven. De dingen die (bijna?) iedereen meemaakt.

Het smaakt lang niet zo zoet als de boodschap dat je speciaal bent, maar het werkt wel.

3. Je weet niets en je kiest altijd

Nog zo’n vervelende boodschap.

Veel van onze overtuigingen zijn fout. Want ons brein is slim, maar (a) niet perfect en (b) als we iets zeker denken te weten, is het ongelooflijk moeilijk om ons daar weer vanaf te brengen.

Die “zekerheid” kan onze persoonlijke groei aardig in de weg staan.

Als je vaker erkent dat je het misschien niet bij het rechte eind hebt, kun je langer – en met een open houding – blijven zoeken. Tot je een iets betere oplossing voor je probleem vindt. En als je dat blijft doen, ga je van ‘fout’ naar ‘een beetje beter’, naar ‘nog minder fout’, naar ‘nog iets beter’…

Niemand di wet wie verluust of wie wint.
Ge komt op ’t end beej ow zelf terecht.

— Rowwen Hèze, “Blieve Loepe”


Misschien denk je nu: “Maar dit probleem is mijn schuld niet!” / “Ik heb hier niet voor gekozen!” / “Ik kan er niks aan doen!” / “Mijn probleem is zo groot, dat is niet op te lossen!”

Je kunt inderdaad niet altijd kiezen wat je overkomt. En misschien heb je er helemaal geen schuld aan.

Maar alleen jij bent verantwoordelijk voor jouw (on)geluk. Net zoals een rechter verantwoordelijk is voor een zaak, ook al is hij/zij geen misdadiger, getuige of betrokkene.

En jij bepaalt hoe je op een situatie reageert. Altijd. Of je het nu leuk vindt of niet. Zelfs “ik doe niets” is een keuze.

4. Mislukkingen en afwijzingen zijn cruciaal

Want iederien haj alt gezagd,
D’r is in dit land gen mins din op ow liedjes wacht

— Rowwen Hèze, “En Dan Is ’t Mar Dom”


Ja, we blijven nog even op de zonnige toer. Ahem. 😉

Om een goede ruiter te worden, moet je eerst honderd keer van je paard vallen. Dat maakt het nog steeds niet leuk om van een paard te vallen. Of minder pijnlijk, of minder eng. Maar het hoort er gewoon bij.

Hoe je het ook wendt of keert: vallen – falen – maakt deel uit van een groeiproces.

Hetzelfde geldt voor afwijzingen.

Het kan ronduit pijnlijk zijn om iets of iemand af te wijzen, of afgewezen te worden. Maar als we niets afwijzen, kunnen we ons nergens aan verbinden. En dan missen we de focus op wat ons effectief gezond en gelukkig maakt.

5. We gaan allemaal dood

Tot slot deze vrolijke uitsmijter. We gaan allemaal dood.

Vooral bedoeld om de andere lessen uit ‘The Subtle Art of Not Giving a F*ck’ in het juiste licht te plaatsen. Met de dood voor ogen maak je immers minder oppervlakkige (en vaak betere) keuzes.

Angst is zonde van je tijd. Het slachtoffer uithangen is zonde van je tijd. Om te veel dingen geven is zonde van je tijd.

Vur aaltied saame, de kaarten versteurd
Lang zujje ze leave, toen is ’t gebeurd

— Rowwen Hèze, “De Neus Umhoeg”


Hopelijk was het lezen van deze samenvatting niet zonde van je tijd! 🙂 Welke van deze lessen uit ‘The Subtle Art of Not Giving a F*ck’ vond je het leerzaamst?

Als je deze vorm van zelfhulp net zo kunt waarderen als ik, lees dan vooral het hele boek.

(Als je het boek koopt via de links in deze blogpost, ontvang ik een klein percentage van de opbrengst. Dat kost jou verder niets. Ik ben niet betaald om deze blogpost te schrijven, en ik raad alleen boeken aan die ik met veel plezier gelezen heb. Ook krijg ik geen gegevens door van eventuele kopers. Wat jij met deze informatie doet, is – zoals altijd – jouw eigen keuze.)

Foto: “Mark Manson” door SharonaGott, licentie CC BY 2.0

Toffe Dingetjes 3

Van die dingetjes die te klein zijn om een hele blogpost aan te wijden, maar te groot om onopgemerkt voorbij te laten gaan. 🙂

Dansen

Het grootste kleine nieuws van de afgelopen maand? Ik volg geen therapie meer.

Toen ik het nummer ‘Mayores’ voor het eerst hoorde, een maand of vier geleden, wist ik niet zo goed wat ik ervan moest denken. Ik zat om de week bij een psycholoog, en ondertussen moest ik bij de Zumba dansen op dit nummer? Waarvan het enige woord dat ik versta “loca” is?!

Inmiddels weet ik dat de zangeres loca wordt van oudere mannen. Een vorm van gekheid waar ik gelukkig geen last van heb. 😉

Lezen & Luisteren

Ik heb de afgelopen weken veul boeken gelezen en Netflix gekeken. ‘Het huis met de Geesten‘ heb ik nu uit, evenals vier(!) seizoenen van ‘Peaky Blinders‘. Het vijfde seizoen verschijnt later dit jaar, als ’t goed is.

In afwachting daarvan volg ik nu iets totaal anders. ‘RuPaul’s Drag Race‘ draait namelijk om… drag queens.

(Het woord “travestieten” vind ik hier niet op zijn plaats. Bij dat woord denk ik eerder aan een man met een rommelige blonde pruik en twee opgeblazen ballonnen onder zijn shirt, dan aan de allure en de professionaliteit van een échte drag queen.)

Van gewelddadige macho’s naar homo’s op hoge hakken. Moet kunnen. 😀

Eten

En er was gelukkig nog tijd genoeg voor een beetje ‘Chef’s Table‘. Nog altijd even gelardeerd met heerlijke verhalen en wijsheden

Over culinaire toestanden gesproken: onlangs zat er voor het eerst – en hopelijk ook voor het laatst – crosne in mijn Boerschappenpakket. Deze knolletjes zijn niet alleen lastig schoon te maken, maar ze lijken ook nog eens op groot uitgevallen maden. En de smaak laat te wensen over. Dus mocht je het ooit tegenkomen in een winkel: lekker laten liggen!

Ontdekken

Gelukkig deed ik ook een paar positieve ontdekkingen.

Zo ben ik (vooralsnog) heel blij met de apps 1 Second Everyday – waarmee je, precies, elke dag één seconde filmt – en Daylio. Twee manieren om bij te houden wat ik zoal doe op een dag, en daarmee (hopelijk) ook twee manieren om mij te helpen voluit te leven.

Al zijn die inzichten soms best pijnlijk. “Vaak Netflixen” klinkt toch anders dan “onomstotelijk bewijs hebben dat ik op 12 van de afgelopen 13 dagen minstens een uur naar films en series gekeken heb”.

Maar goed, als ik mijn tijd beter / leuker / waardevoller ga invullen door dit soort schoppen onder m’n kont, dan heb ik die pijn er wel voor over.

De cursus Creatief Schrijven die ik volg, zit er helaas bijna op. Maar ik ga over een paar weken verder met een cursus Illustreren. Zo komt dat boek van mij misschien weer een stapje dichterbij.

En tot slot: China Light, in de Zoo van Antwerpen. Niet de eerste keer dat ik erheen ging, maar wel de mooiste. Een aanrader, al zijn de kaartjes best prijzig. Nog te zien tot en met zondag!

Uitzicht over Berlijn

Hoe regel ik een solovakantie?

Wil jij volgend jaar in je eentje op reis? En heb je (bijna) alle benodigdheden in huis? Dan wordt het misschien tijd voor de volgende stap. Oftewel: “Hoe regel ik een solovakantie?”

STAP 1 – Oriënteren 

Ga, om te beginnen, op zoek naar de mogelijkheden. Waar wil (en kun) je naartoe? Welke eisen en wensen heb je nog meer? En hoeveel tijd en geld gaat dat kosten?

Het kan zijn dat je nog niet op al die vragen een antwoord hebt. Dat geeft niet. Die antwoorden kun je vinden door ze te zoeken. 😉

Zelfs als je nu nog niet genoeg geld of tijd hebt voor een solovakantie, kun je aan deze stap beginnen. Een beetje research vooraf kan geen kwaad, toch? (Ook als er helemaal geen reis in het verschiet ligt, kan ik mezelf uuuuuuuuren vermaken op websites zoals Rome2Rio en Bahn.de.)

Er zijn gigantisch veel manieren om op ideeën te komen voor een (solo) vakantie. Hieronder een kleine, persoonlijke selectie.

Bestemmingen

  • Landkaarten – Leuk om bij weg te dromen, handig om te ontdekken welke bestemmingen er op een bepaalde route liggen. Meestal gebruik ik Google Maps.
  • Televisieprogramma’s, tijdschriften, reisgidsen – Duik in de archieven van of laat je verrassen door (bijvoorbeeld) 3 op reis, Columbus Magazine en Lonely Planet.
  • Mond-tot-mondreclame – Wat raden je vrienden aan? Waar zijn zij al eens geweest? (Of bekijk de bestemmingen waar ik ooit iets over geschreven heb.)
  • Goedkope deals – Je kunt je keuze natuurlijk ook laten afhangen van leuke aanbiedingen op de websites die hieronder staan.

Onderdak

  • Booking.com – Je vindt hier een gigagroot aanbod van ho(s)tels en appartementen, in allerlei prijscategorieën.
  • Hostelbookers – Hier ligt de nadruk (uiteraard) op hostels. Heeft ook een leuke weblog waar je inspiratie vandaan kunt halen.
  • Airbnb – Voor als je graag een kamer bij iemand in huis huurt, of een heel appartement voor jezelf alleen wilt hebben.
  • Couchsurfing – Regel hier een gratis overnachting bij een local op de (slaap)bank.

Vervoer

  • Rome2Rio – Een website met de vraag “Hoe kom ik van A naar B?” als specialiteit.
  • Interrail – Ik hou van treinreizen, dus deze website mag niet ontbreken. Vooral de spoorwegkaart van Europa is erg fijn.
  • Skyscanner – Als je bij ‘Naar:’ voor ‘overal’ kiest, en bij ‘Vertrek:’ voor ‘goedkoopste maand’, weet je meteen wanneer je voor een spotprijs ergens naartoe kunt vliegen.
  • BlaBlaCar – Misschien kun je met iemand meerijden? Liften, maar dan veiliger en tegen een (kleine) vergoeding.

STAP 2 – Plannen

Heb je één of meerdere leuke bestemmingen gevonden? Weet je hoe je daar kunt komen? En past het plan (waarschijnlijk) binnen je budget?

Dan wordt het tijd om een agenda tevoorschijn te halen. 😀

Bij een “eenvoudige” vakantie – denk: een weekendje Gent – kun je deze stap best samenvoegen met Stap 3. Bestaat je reis uit meerdere vervoerstickets en accommodaties, dan kan het geen kwaad om – vóórdat je iets boekt – alles eerst even op een rijtje te zetten.

Wat kosten de vervoerstickets op de dagen die jij voor ogen hebt? Kun je op die dagen überhaupt makkelijk van A naar B komen? (Niet alle vluchten gaan zeven dagen per week…) Heb je genoeg tijd om over te stappen? Welk hostel spreekt je het meest aan, en is daar nog een bed vrij? …?

Je kunt deze stap zo groot of klein maken als je zelf wilt. Maar probeer niet méér te plannen dan nodig is om de knoop door te (durven) hakken.

Tips

  • Als ik alleen reis, vind ik het fijn om minstens drie nachten op één plek te blijven.
  • Ik kies bijna altijd voor hostels met een gedeelde keuken. Wel zo goedkoop, wel zo gezellig. En minstens zo belangrijk: de beoordelingen. Als die minstens een 8 (of vier van de vijf sterren) opleveren, weet ik dat het goed zit.
  • Misschien kun je gebruik maken van een combinatieticket? Denk aan de Spoordeelwinkel voor een weekendje weg in Nederland, of een Interrail-pas voor treinreizen in Europa. (Vandaag en morgen geven ze 15% korting op de meeste passen. Een internationale pas voor 5 dagen treinen binnen 15 dagen heb je nu al vanaf 177 euro!)
  • ’s Nachts reizen is een handige manier om geld en tijd te besparen, maar zo’n (slapeloze) rit of vlucht kan er stevig inhakken… Heb je dat ervoor over?
  • Tijdens het plannen maak ik alvast een schatting van de totaalprijs, inclusief een ‘daily budget‘ voor eten, uitstapjes, enzovoorts. Zo probeer ik te voorkomen dat de reis uiteindelijk veel duurder uitvalt dan gepland.

STAP 3 – Boeken

Dit is waarschijnlijk de spannendste, maar ook (na zoveel voorbereiding) veruit de makkelijkste stap.

Wanneer wordt het tijd om te gaan boeken?

Hoe langer je wacht, hoe langer je de plannen nog kunt wijzigen. Misschien blijkt het weer op het allerlaatste moment zwaar tegen te vallen, en komt er nog een fantastische last minute voorbij.

Vroeg boeken is over het algemeen voordeliger voor je portemonnee, en je hebt minder kans dat de leukste plekken al volgeboekt zijn.

Het is dus maar net waar jij (en jouw portemonnee) de voorkeur aan geeft.

En je hoeft niet alles in één keer te boeken. Voor mijn reis naar Albanië en terug kocht ik eerst de bus- en treintickets. De overnachtingen regelde ik pas weken later.

In principe is 1-2-3 de volgorde, oftewel ‘oriënteren – plannen – boeken’, maar af en toe één of twee stappen terugzetten kan dus best. Als die reis er maar op vooruitgaat, jatochnietdan?

Zo regel ik een solovakantie. Welke tips zou jij hier nog aan toe willen voegen?

Wat heb je nodig als je solo gaat reizen? Deze vier ingrediënten!

Oké, hopelijk weet je nu dat je geen durfal hoeft te zijn om in je eentje op vakantie te gaan. Maar wat heb je wél nodig als je solo gaat reizen?

1. Geld

Du-uh. Ik hoef je vast niet uit te leggen dat je geld nodig hebt als je (alleen) gaat reizen.

Hoeveel geld? Dat mag je zelf weten.

Één ding weet ik zeker. Je hoeft niet rijk te zijn om solo op vakantie te kunnen.

Het ligt er maar net aan wat voor reis je wil maken, en welke eisen je daaraan stelt. Ga je voor een snelle hap, of voor een verfijnde creatie?

Websites zoals Rome2rio en Booking.com, en reisgidsen zoals die van Lonely Planet, kunnen niet alleen helpen bij het uitstippelen van je reis. Ze geven daar meteen ook een realistisch prijskaartje bij.

(Meer informatie nodig? In deze blogpost vind je alleen de noodzakelijke ingrediënten – “Wat heb je nodig als je solo gaat reizen?”. Later deze maand geef ik jullie ook de bereidingswijze. Als je alle benodigdheden kunt afvinken, hoe maak je daar dan een leuk solo-avontuur van?)

2. Tijd

Je vraagt je misschien af waarom ik tijd en geld hier niet op één hoop gooi. “Time = money”, toch?

Niet als het over reizen gaat.

Misschien zwem je in het geld, maar kom je vanwege een fulltime baan en andere verplichtingen nauwelijks aan vakantie toe.

Andersom kan ook. Dat je zeeën van tijd hebt, maar nauwelijks geld.

Deze twee totaal verschillende situaties leveren waarschijnlijk twee totaal verschillende solovakanties op. (Een superdeluxe weekendje weg versus een zo lang en zo goedkoop mogelijke reis, stel ik me zo voor.)

Dus geld en tijd zijn hier twee aparte eenheden, en je hebt het allebei nodig. Maar zelfs met een snufje geld en een snufje tijd, kun je in je eentje op reis.

Een ander adagium is hier namelijk wél van toepassing: “waar een wil is = een weg”.

3. Zin

Dat brengt me bij het volgende punt: je moet weg willen. Je moet er trek in hebben.

Misschien heb je al een reis in gedachten. Weet je al precies waar je heen wilt, en hoe. “Ik wil Slovenië en Kroatië ontdekken, liefst per trein, en ik wil sowieso de zee zien.” Dat idee.

Of je loopt rond met de vage wens om er eens in je eentje op uit te trekken. Dat kan ook. (Ik kan het weten, want “rondlopen met een vage wens” was jarenlang mijn status quo.)

Het maakt eigenlijk niet uit hoe concreet je plannen al zijn. Met geld, tijd en een flinke dosis goesting ben je er namelijk bijna.

Om een jarenlange status quo te voorkomen, heb je dan nog maar één ding nodig.

4. Moed

Je kunt nog zoveel geld, tijd en zin hebben, maar als je er niet aan durft te beginnen… Dan wordt het lastig.

Nogmaals, je hoeft echt geen superheld te zijn. Maar een beetje lef heb je wel nodig als je solo gaat reizen.

Dat betekent niet dat je het niet spannend mag vinden.

Sterker nog: het zal altijd spannend blijven. De kunst is om nét zeker genoeg te zijn van je zaak. Een beetje zoals wanneer je een kom slagroom omdraait, om te testen of het stijf genoeg is.

Vergeet niet dat jij degene bent die solo op vakantie gaat, en dat jij dus mag bepalen wat er op het menu staat.

Als je – met behulp van wat geld en tijd – een reis kunt samenstellen waar je (ondanks wat zenuwen) graag aan begint, dan heb je alles in huis voor een geslaagd avontuur. Meer heb je niet nodig als je solo gaat reizen.

Valt best mee, toch? 🙂

Hoe je van deze vier ingrediënten een lekkere vakantie maakt? Dat lees je hier *klik*.

Toffe Dingetjes 2

Wat voor toffe dingetjes heb ik de afgelopen weken zoal gelezen / bekeken / gedaan / ontdekt?

Lezen & Luisteren

‘Het Huis met de Geesten’ (van Isabel Allende) heb ik nu bijna uit. Normaal gesproken zou ik een boek waar ik zo traag doorheen kom al lang opgegeven hebben, maar het verhaal beslaat meerdere generaties. Tientallen jaren. Dus in dit geval werkt een traag tempo juist wel lekker.

Toch behoefte aan iets meer pit? In dat geval kan ik Peaky Blinders aanbevelen. Wát een serie! Een spannend verhaal over een criminele bende uit Birmingham, in een prachtige setting: de periode tussen de Eerste en Tweede Wereldoorlog. En dan dat taalgebruik… Erg aanstekelijk, ondanks – of juist dankzij? – een flinke dosis (infixed) expletive attributives.

Exple-watte? Da’s de taalwetenschappelijke term voor het gebruik van scheldwoorden in en tussen andere woorden.

Peaky f*cking Blinders, mensen!

Tot slot, afgelopen maandag op NPO 2 (bij 2Doc) en nu online te bekijken: de documentaire ‘Doof Kind’. Wie nog betwijfelt of dove mensen een goed gesprek kunnen voeren, moet hier zeker eens naar kijken.

Eten

Vanwege Peaky Blinders staat “Chef’s Table” nu even op een laag pitje. In plaats daarvan: truffel-pepernoten! <3 En steeds meer herfst- en wintergroenten. Een paar weken geleden maakte ik voor het eerst een kipstoofpotje met flespompoen en prei. Erg lekker!

Dansen

Met al die pepernoten en winterse kost wordt het nóg belangrijker om regelmatig te sporten. Huidige Zumba-favoriet: ‘Green Light’ van Cuppy & Tekno. Voor de cooling down.

Ontdekken

Afgelopen zaterdag stond ik op de BuitenlandBeurs in Utrecht, bij de stand van GO Europe. Ik ken GO Europe al jaren – in dat opzicht was het eerder een kleine reünie dan een ontdekking – maar het was wél de eerste keer dat ik als “exposant” de Jaarbeurs binnen mocht. En dat vond ik best wel tof.

Mijn entreebewijs voor de BuitenlandBeurs, met in hoofdletters "EXPOSANT" erop.

De online cursus over moderne kunst heb ik vrij snel afgerond – wel leuk, niet heel boeiend – en daarna ben ik een cursus content marketing begonnen (ook via Coursera).

Dat klinkt misschien als een onlogische keuze voor iemand zoals ik (d.w.z., met weinig interesse in economische aangelegenheden). Maar content marketing gaat in feite over het schrijven van boeiende teksten, en het zo goed mogelijk bedienen (en vergroten) van je “publiek”.

Dus eigenlijk is het helemaal niet zo’n onlogische keuze.

Maar voor wie dat toch iets te “on-Wendy” vindt: ik doe sinds kort ook mee aan een traject van Buddy to Buddy Breda. Buddy to Buddy koppelt nieuwe Bredanaars (vluchtelingen) aan Nederlandse Bredanaars. Ik ben heel benieuwd!

Een vrouw danst alleen op het strand, bij een ondergaande zon. Misschien is ze vrijgezel, misschien ook niet... Het ziet er hoe dan ook vrolijk uit.

Lekker vrijgezel: hoe vier je (bijna) alle dagen Singles’ Day?

Vandaag is het 11 november. En da’s niet alleen het begin van een nieuwe carnavalsseizoen, maar ook Singles’ Day… Twee dingen waar ik veul ervaring mee heb: carnaval vieren, en vrijgezel zijn. En ik vind het allebei nog steeds leuk.

Volgens een simpel rekensommetje ben ik nu ruim 97,5% van mijn leven vrijgezel. Alleenstaand. Single. Als ik mijn relaties bij elkaar optel, kom ik niet eens aan één jaar…

En daar baal ik heus weleens van. Niet alleen omdat samenzijn (en samenwonen) absoluut bepaalde voordelen heeft, maar ook omdat ik al zo lang als single door het leven ga, dat ik mij serieus afvraag of ik nog zou kunnen wennen aan een langdurige relatie…

Kijk, wat mij betreft – en de meeste vrijgezellen zullen het (al dan niet stiekem) wel met me eens zijn – valt er meer te zeggen voor “een relatie hebben” dan voor “geen relatie hebben”. Wij mensen zijn nu eenmaal sociale wezens, en als iemand anders jouw voeten warm wil houden… Heerlijk!

Maar dat betekent NIET dat een relatie hebben altijd 100% geweldig is, koek en ei, rainbow unicorns en ze leefden nog lang en gelukkig.

Sterker nog: sommige aspecten van mijn huidige leven zou ik keihard missen zodra ik weer in een relatie beland. De voordelen van vrijgezel zijn. Zoals helemaal zelf bepalen waar ik in het weekend (en op vakantie) heen ga, een tweepersoonsbed voor mij alleen, geen gedeelde agenda hebben, geen rekening hoeven houden met wat mijn “Mr. Darcy” ergens van vindt…

Niet dat een vrijgezellenbestaan altijd over rozen gaat, maar het kán fantastisch zijn. Bij deze mijn tips voor een leuk leven als vrijgezel. Van een expert single lady, voor jullie.

Lekker vrijgezel zijn – tips:

  1. Schaam je er niet voor. Je schamen voor je vrijgezellenbestaan is dé doodsteek voor een happy single life. Waarom zou je dat doen?
  2. Ga alleen op reis. Ik blijf het zeggen…
  3. Geef vooral geld uit aan ervaringen. Op geen enkele dag wordt er wereldwijd zoveel geshopt als op Singles’ Day. Die mensen hebben het niet helemaal begrepen, vrees ik. Natuurlijk kun je jezelf en je (vrijgezelle) vrienden af en toe een cadeautje geven – zie volgende punt – maar van een huis vol rommel spullen wordt niemand echt gelukkig.
  4. Put a ring on it. Profiteer ervan. Doe eens gek. Mijn toestemming heb je – en die van Beyoncé.
  5. Ontdek wat jou gelukkig maakt. Wat heb jij nodig om een gelukkig leven te kunnen leiden? Iemand anders gaat dat waarschijnlijk niet voor je uitpluizen – ook niet als je wél een relatie hebt – dus doe het zelf. Altijd handig.
  6. Investeer in andere relaties. Die met je vrienden en familie, bijvoorbeeld…
  7. Erken je onzekerheden. Als je iets zeker denkt te weten, sta je niet open voor nieuwe kansen en alternatieve opties. Blijf je (positieve én negatieve) overtuigingen in twijfel trekken. Daarmee samenhangend: …
  8. Ga af en toe op date, hoe leuk je het ook vindt om vrijgezel te zijn.
  9. Neem je verantwoordelijkheid. Single of niet, jouw leven = jouw verantwoordelijkheid. Maakt je huidige situatie jou niet gelukkig? Kies dan voor iets anders.

Welke tip spreekt jou het meest aan? Ontbreekt er nog iets in dit rijtje?

Foto: “Dancing” door Moody Fotografi, licentie CC BY 2.0

Reisschema en tips: 32-daagse reis naar Albanië en terug [deel 2]

In deel 1 van mijn reisbeschrijving kon je lezen hoe ik over land naar Belgrado reisde. Bij deze het verdere verloop van die 32-daagse reis: van Belgrado via Skopje (Macedonië) en Vlorë (Albanië) terug naar Nederland, met tussenstops in Ljubljana, Salzburg en Frankfurt am Main.

Dag 11 t/m 14

Skopje

Hoe?

Hoewel er een (nacht)trein rijdt tussen Belgrado en Skopje, gaf ik hier de voorkeur aan een busrit. De trein doet er ruim tien uur over en kost 34 euro, met Flixbus ben je 22 euro kwijt en binnen zeven uur in Skopje. Tel uit je winst.

Waar?

In Skopje logeerde ik bij mijn beste vriendin. Veel meer dan een verwijzing naar websites zoals Booking.com en Airbnb kan ik hier dus niet geven…

Tips?

  • Loop zeker even over de oude bazaar, de Stenen Brug en het Macedonië-plein, waar Alexander de Grote – of, zoals ze hier zeggen, “Aleksander Makedonski” – hoog boven iedereen uittorent.
  • De berg Vodno biedt een mooi uitzicht over de stad, en een verkoelend briesje op dagen dat het “beneden” haast niet uit te houden is… Je hoeft de berg niet zelf te beklimmen: er loopt een kabelbaan naar het kruis (Millennium Cross) op de top. Dit kruis geeft ’s nachts trouwens licht – wat mega kitsch aandoet, maar daardoor is het óók 24 uur per dag een handig oriëntatiepunt in de stad.
  • Ga lekker uit eten. Gewoon, ergens. Ik heb nog niet kunnen ontdekken welk restaurant het beste is, maar waar ik ook at: het smaakte goed!

Dag 15 t/m 19

Vlorë (en Karaburun)

Hoe?

Bustickets van Skopje naar Vlorë in Albanië (en terug) zijn niet online te koop. Je moet ze op het busstation van Skopje of telefonisch zien te bemachtigen. Inderdaad ja, “zien te bemachtigen”… Dit deel van de reis raad ik soloreizigers (en vooral soloreizigSTers) NIET aan, tenzij je een Macedonisch- of Albanisch-sprekende reisgenoot kunt vinden.

De busmaatschappij had ons ervan verzekerd dat we een paar dagen van tevoren nog tickets konden boeken, maar toen puntje bij paaltje kwam bleek de hele bus al vol te zitten, waardoor wij pas een dag later konden vertrekken. Een ticket kostte 40 euro voor een retourtje (per persoon), en daarvoor kregen we twee helse busritten die allebei ongeveer 9 uur duurden. Eentje van 21 uur ’s avonds tot 6 uur de volgende ochtend – waardoor we op tijd waren voor een zonsopkomst aan zee (dat dan weer wel… ) – en de terugrit van 19 uur tot 4 uur ’s morgens.

Neem van mij aan: dit wil je niet. Althans, niet op deze manier.

Waar?

Wat je ook niet wilt: vooraf een kamer boeken én betalen, en dan bij aankomst horen dat er geen plek is. Het geld zou de eigenaar zo snel mogelijk terugstorten, beloofde hij, maar die belofte bleek uiteindelijk niets waard te zijn. (Op mijn laatste betalingsverzoek reageerde hij onder andere met I have more of what you have en you were not and you will not be able to be our hotel guest… Alsof ik dat nog zou willen!)

Gelukkig heeft Airbnb wél verstand van klantvriendelijkheid. Het geld van de boeking heb ik teruggekregen en – nog mooier – de accommodatie van onze “vriend” is uit hun bestand verwijderd. (Al kun je zijn hotel, aan de Rruga Avdul Shara, nog wel boeken via andere kanalen…)

Niet ver daarvandaan vonden we trouwens Hotel Erjuma, waar ze gelukkig wél heel vriendelijk waren en plaats voor ons hadden (voor vier nachten à €30,- per nacht).

Tips?

  • Het strand van Vlorë zelf is een tikje grijs, maar niet getreurd: voor een paar tientjes word je per boot naar mooiere stranden en een kristalheldere zee gebracht – bijvoorbeeld bij het schiereiland Karaburun (zie foto hierboven).
  • Ter hoogte van de DejaVu Lounge staat een uitkijkpost op het strand die heel wat bescherming biedt tegen de felle zon. Een prima hang out voor wie geen geld wil besteden aan ligbedden met parasol…
  • Ik denk dat Vlorë een prima vakantiebestemming is voor (jonge) gezinnen en ouderen. Voor een bruisend nachtleven kun je beter een andere bestemming opzoeken.

Dag 20 t/m 23

Na vier nachten Vlöre keerden we terug naar Skopje. Daar heb ik nog een paar nachten gelogeerd, en toen was het tijd om (in mijn eentje) door te reizen naar Ljubljana.

Dag 24 t/m 26

Ljubljana

Hoe?

Voor 3190 Macedonische denars – ongeveer 52 euro – koop je op het station van Skopje een ticket naar Ljubljana, bij busmaatschappij Radika. (Online boeken niet mogelijk.) De bus vertrekt om 15:30 uur en arriveert de volgende ochtend rond 06:45 uur in Ljubljana. Dat duurt vreselijk lang en ik weet dus niet zeker of ik het nog eens zou doen, maarrrr ik vond deze rit hoe dan ook minder vervelend dan het retourtje Albanië. (Voor zonsondergang valt er genoeg te zien onderweg, en één van de buschauffeurs sprak Engels.)

Waar?

Ik overnachtte in het Fluxus Hostel. Prima plek, behalve dan dat de verhouding tussen het aantal wc’s (1), douches (1) en bedden (14) nóg schever was dan in Belgrado… Voor twee nachten betaalde ik 44 euro.

Tips?

  • Op zonnige dagen is bijna niets zo leuk als zomaar een beetje ronddwalen door deze stad. Ljubljana is een kleine stad waar een rivier doorheen stroomt, en ook het kasteel van Ljubljana vormt een handig baken. Dat maakt dat je hier niet snel compleet verloren zult lopen. Trek je (stoute) wandelschoenen aan en zie maar waar je uitkomt.
  • Je bent hier in de buurt van Italië, en dat betekent: gelato! 😀 Bij ijssalon Cacao hadden ze onder andere de heerlijke combi van pure chocolade met frambozen, en bij Zvezda Café heb ik ook een mindblowing lekker ijsje besteld – zo lekker dat ik me nu niet meer kan herinneren welke smaak het precies had…
  • Voor een welverdiend ontbijt kan ik Le Petit Cafe van harte aanbevelen. (Je zou er bijna een 15-uur durende busrit door vergeten…)

Dag 26 t/m 29

Salzburg

Hoe?

Met de trein! Op de website van de ÖBB (Österreichische Bundesbahnen – oftewel de NS van Oostenrijk) kocht ik een ticket met zitplaatsreservering, voor 37 euro. De trein vertrekt om 09:23 uur uit Ljubljana en komt om 13:48 uur aan in Salzburg.

Enneh, een zitplaatsreservering (apart bij te boeken) kan eigenlijk nooit kwaad, maar in deze trein al helemaal niet. Een deel van de trein rijdt namelijk niet verder dan Villach, dus als je een zitplaats reserveert heb je meteen een plekje in het deel van de trein dat wél doorrijdt naar Salzburg.

Waar?

Het Sishaus View at Mozarts Hostel bevindt zich in een monumentaal pand in hartje Salzburg. Het voordeel daaraan is dat het hostel een charmante (onlogische) “kruip-door-sluip-door” indeling heeft. Het nadeel daaraan is dat het niet alle gemakken heeft van een modern hostel, zoals nachtkastjes voor de mensen die bovenin een stapelbed slapen. Ook heeft het hostel geen gedeelde keuken, maar een ontbijtbuffet (of lunchpakket) is bij de prijs inbegrepen.

Voor drie nachten – inclusief ontbijt – betaalde ik €117,-.

Tips?

  • Het DomQuartier van Salzburg lijkt één museum, maar het zijn er eigenlijk vijf. Dikke, vette aanrader – al wil je na afloop waarschijnlijk snel terug naar je ho(s)tel. “Genoeg kunst (en geslenter) voor vandaag!”
  • In Salzburg kun je bijna overal Mozartkugeln kopen. Dat viel me pas op toen een Italiaanse vriendin erover begon. Ik móést deze bonbonnetjes proeven, en ik begrijp nu waarom. In het Italiaans noemen ze Mozartkugeln trouwens Palle di Mozart (“ballen van Mozart”)… Typisch. 😉
  • Bezoek het kasteel Hohensalzburg, te voet. Een behoorlijke klim voor mensen uit een “pannenkoeklandje”, maar dat maakt de ervaring juist leuk – om van de euforie als je eenmaal bovenop de uitkijktoren staat, nog maar te zwijgen.

Dag 29 t/m 32

Hoe?

Ook tussen Salzburg en Frankfurt am Main rijdt een directe trein. Voor €34,40 kocht ik een ticket (met zitplaatsreservering) op de website van Deutsche Bahn – goedkoper dan via ÖBB. Vertrek om 10:00 uur, aankomst om 15:40 uur.

Waar?

Omdat ik vooraf eigenlijk niets wist over Frankfurt, boekte ik onbewust een hostel (Five Elements) middenin de beruchte rosse buurt van de stad. En dat bleek heel tof en veilig te zijn, al kan ik me goed voorstellen dat niet iedereen daar rustig zou kunnen slapen… De prijs-kwaliteitverhouding is (waarschijnlijk juist vanwege de locatie) in orde – €95,97 voor drie nachten – en als je 3 nachten of langer blijft is het ontbijt bij de prijs inbegrepen.

Tips?

  • De Frankfurt Free Alternative Walking Tour brengt je langs allerlei interessante plekken in de stad, en begint – hoe handig – één kruispunt verwijderd van het Five Elements Hostel.
  • In het Bahnhofsviertel (oftewel de rosse buurt) kun je op een aantal plekken prima eten: hamburgers bij Good Guys, Indiaas bij eatDOORi en sushi bij Sushiedo.
  • Loop zeker even door de Neue Altstadt (het oude, onlangs gerenoveerde stadshart) en langs de Mainkai, de kade van de Main. Vanaf de zuidkant heb je een mooi zicht op de skyline van Mainhattan”.

Dag 32

“Tijd om dag te zeggen!” Er rijdt een trein van Frankfurt Hauptbahnhof naar Amsterdam. Ik stapte in Arnhem over op een trein richting Breda. Al met al duurde deze laatste rit ongeveer vijf uur, inclusief een half uur overstaptijd. Ook dit ticket kocht ik via bahn.de, en het kostte €64,40.


Zo, dat was het wel zo’n beetje. 🙂

Al met al was ik (maar) €385,10 kwijt aan trein- en bustickets – tickets voor korte ritjes binnen de steden niet meegerekend – en ongeveer €580,00 aan overnachtingen. Niet veel voor een reis van 32 dagen! Daarbovenop had ik een budget van maximaal €35,- per dag ingesteld, om van te eten en leuke dingen van te doen. Op bijna alle dagen – minus twee – ben ik (ruim!) binnen dat budget gebleven, en op die twee dagen heb ik dat bedrag niet gigantisch overschreden. Tel daar nog wat souvenirs en cadeautjes bij op… Ik heb het niet héél precies bijgehouden maar ik weet zeker dat ik binnen de €2.000,- gebleven ben, all inclusive.

Nog vragen? Stel ze gerust!

Toffe Dingetjes I

Nu ik terug thuis ben, zonder werk zit, en de therapie weer op volle toeren draait, kost het me soms best veel moeite om te zien dat er óók toffe dingen gebeuren… Zoals? Nou, zoals dit bijvoorbeeld:

Lezen

Op dit moment lees ik The Subtle Art of Not Giving a F*ck” van Mark Manson en “Het Huis met de Geesten” van Isabel Allende. Twee leuke, totaal verschillende boeken. Al doe ik er wel wat lang over om ze uit te lezen… (Ter vergelijking: onderweg naar en in Albanië las ik zowel “The Curious Incident of the Dog in the Night-time” als “The Unbearable Lightness of Being”. Twee pareltjes, én een gemiddelde van 10 dagen per boek.)

Nog meer tof leesvoer: deze blogpost van Toeps over het gebrek aan nuance binnen de wereld van de “sociale gerechtigheid”,  en onderstaande Loesje-poster:

Loesje-poster met het opschrift

Eten

Nu we het toch over eten hebben: op Netflix ben ik aan “Chef’s Table” begonnen. Ik verwachtte een vrij oppervlakkige serie, bomvol exquise gerechten – niks mis mee – maar tot mijn verbazing komen er óók een hoop levenswijsheden voorbij. Bij aflevering 4 begon ik zowaar aantekeningen(!) te maken. Hierbij vergeleken is de gemiddelde Netflix-serie maar fast food… Of misschien begrijp ik ingewikkelde zaken pas écht als iemand het mij in voedsel-terminologie uitlegt. (Dat zou niet de eerste keer zijn. Toen ik nog aan buikdansen deed, kreeg ik “De Kameel” pas onder de knie toen de lerares ons vertelde dat we moesten doen alsof we met ons bekken een bak chocolade-ijs leeg lepelden. Oooooh, zoooooo…)

Dansen

Nog steeds geen spijt dat ik buikdansen heb verruild voor Zumba, trouwens. Heerlijk hersenloos. Naast Bank Alert (een nummer dat ik al eerder met jullie deelde) vind ik Move to Miami ook erg fijn om op te schudden.

En buiten het wekelijkse Zumba-uurtje om: One Kiss van Calvin Harris en Dua Lipa. (Zonder twijfel mijn vakantienummer!) En deze, van Kraantje Pappie:

Ontdekken

Je zou denken dat ik na de reis van vorige maand wel even klaar ben met “ontdekken”, maar niets is minder waar. Daarbij: om iets te ontdekken, hoef je niet per se de deur uit.

Zo ben ik op Coursera aan een online cursus begonnen over moderne kunst. Ook weet ik nu wat mijn Myers-Briggs persoonlijkheidstype is: INFP. En ik heb ontdekt dat een droom over spinnen – jawel – mogelijk betekent dat je (a) je buitengesloten voelt, (b) uit je hoofd en in je gevoel moet kruipen, (c) creativiteit of iets geheel nieuws gebruikt om uit de huidige situatie te komen, of (d) een combinatie van die drie…

Voor een nieuw kapsel moest ik wél de deur uit, maar mijn korte koppie leidt nog steeds tot ontdekkingen. Laten we beginnen met een inkoppertje: douchen – maar vooral het naderhand drogen van mijn haar – duurt minder lang.  Daar staat tegenover dat mijn bed head er tegenwoordig tien keer warriger uitziet dan toen ik lang haar had. Maar – en dat is dan weer wel tof – ik besef nu ook voor het eerst hoeveel invloed een kapsel heeft op iemands identiteit… Best veel, kan ik je zeggen.

Maar het allerleukste “ontdekken” gebeurt toch als ik nieuwe plaatsen bezoek. Zo ging ik een paar weken geleden langs bij Loods 5 in Sliedrecht, omdat ik er een paar mooie kussens wou kopen. Nu ben ik twee kussens rijker, plus een mand, een fotolijst, een Dienstblaadje en een Rijkswachter… Dat was niet helemáál mijn plan (noch die van mijn portemonnee), maar ach… 😀

een foto van een stukje van mijn vensterbank, met daarop een beeldje van de heilige Antonius, een kaarsenhouder en een houten Rijkswachtertje

En last but not least: morgen ga ik mijn verjaardag inluiden bij een concert van Rowwen Hèze! Dat is niet de eerste keer, maar het wordt wél de eerste keer dat er vriendinnen bij zijn die Rowwen Hèze nauwelijks kennen… Ben benieuwd!

kaft "Well, That Escalated Quickly"

Tip: “Well, That Escalated Quickly”

Het laatste boek dat ik gelezen heb – “Well, That Escalated Quickly” van Franchesca Ramsey – heeft (zoals ik de vorige keer al aangaf) een goede indruk op mij gemaakt, dus daar ga ik nu lekker een hele blogpost / recensie aan wijden. Waarom (of wanneer) raad ik dit boek aan?

Ooit – acht maanden geleden – zag ik Franchesca Ramsey voorbij komen in een interview met Marie Forleo (een life coach). En hoewel het eventjes tijd kostte om door die Amerikaanse laag van …opzichtigheid?… heen te komen: ik vond Franchesca vrijwel meteen een leuke vrouw. Mooi ook, met haar expressieve gezicht en die lange locs. (“There’s nothing dreadful about my hair.”)

Snel geëscaleerd

Dus toen zij een maand geleden wéér bij Marie Forleo verscheen, om over haar nieuwe boek te praten, was ik vrij snel verkocht. Daarvoor hoefde ze alleen maar even te vermelden dat het over zaken als identiteit, gerechtigheid, racisme en activisme gaat.

En dan die titel. “Well, That Escalated Quickly – Memoirs and Mistakes of an Accidental Activist“. Na mijn bezoek aan Oekraïne, waar ik een heleboel leerde over activisme en “artivism” (activisme via kunst), heb ik onwijs veel bewondering voor al die mensen die zich keihard inzetten voor een betere wereld – en probeer ik zelf ook mee(r) te doen. En “Well, That Escalated Quickly”… Wel, dat past de laatste tijd uitstekend bij mijn leven. 😉

WTEQ valt grofweg op te delen in drie stukken: Franchesca’s eigen rise to fame (inclusief de fouten die zij toen maakte), de lessen die zij inmiddels geleerd heeft én concrete tips voor activisten in de dop. Wat betekent ‘cisgender’ of ‘privilege’ precies? Welke media, zegswijzen en woorden zetten aan tot het buitensluiten van bepaalde groepen mensen? Hoe kun je reageren op een botte of ronduit foute opmerking? Wat kun je verwachten als je iemand ‘ontvriendt’ op Facebook, vanwege een kwetsend bericht? En hoe zorg je niet alleen goed voor de wereld, maar óók voor jezelf? (Even goed opletten, Wendy…)

Oordeel (niet te snel!)

Franchesca deelt haar kennis op een goed geïnformeerde, open en humoristische manier. Soms komt ze misschien iets te lollig of te hard uit de hoek, maar dat wéét ze. En daarbij, je mag van een geoefende komediante ook verwachten dat ze scherper is dan – pak-‘m-beet – de gemiddelde overheidstrainee… (Ik zeg maar wat.)

Ik ben blij dat zij de lezers van WTEQ een persoonlijk inkijkje heeft gegeven in het leven van een mensenrechtenactivist. Een leven dat niet altijd over rozen gaat en waarin goedbedoelde pogingen soms totaal verkeerd uitvallen (om er later een stukje wijzer op terug te kunnen kijken – zonder ooit uitgeleerd te raken)… Maar op deze manier maakt Franchesca het ons in elk geval iets makkelijker om óók als activist, of op zijn minst iets begripvoller, door het leven te gaan.

Het Engelstalige ebook “Well, That Escalated Quickly” kun je onder andere bemachtigen via Bol.com.