Het Meisje met de Zijden String

“Waarom denken mannen toch altijd dat vrouwen het makkelijk hebben, als het op flirten aankomt?” vroeg Chiara.

We zaten in mijn slaapkamer, met zijn drietjes, en hadden – zoals wel vaker – een diepgaand gesprek over mannen, vrouwen en het spel der liefde.

“Bovendien,” zo sloot ze haar betoog af, “hebben we hier meer concurrentie dan in ons eigen land”.

Ik schreef al eerder dat de mannen hier soms ogen tekort komen, en dat ontgaat mijn vriendinnen natuurlijk niet. Om de één of andere reden zijn jonge vrouwen hier gemiddeld knapper dan in Nederland, Italië en Macedonië.

(Merkwaardig genoeg geldt dat alleen voor jonge vrouwen. Oudere Poolse vrouwen komen minder goed weg.)

“Dus, hoezo ‘makkelijk’?!”

We schudden eensgezind onze hoofden.

Om het onderwerp niet al te zeer in mineur af te sluiten, zei ik: “Daarom ga ik graag naar het zwembad of de sauna. Om even te kijken hoe echte vrouwen eruit zien, zonder Photoshop, flatterende kleding of twintig lagen make-up…”

“Ik heb gisteren in Aquapark het perfecte meisje gezien,” zei Chiara ineens, met een zweem van schaamte en jaloezie in haar stem.

“Prachtige billen – in een zijden string. Een zijden string! Lange benen, strakke taille, grote borsten – échte borsten, aan haar BH te zien – enzovoorts… Maar vooral die kont. Ze was gewoon perfect. En ik stond daar, en keek naar mezelf… ‘Nee’, dacht ik.”

Een zucht ging door de kamer. Helaas, zelfs in het zwembad bleef haar de perfectie niet bespaard.

Veranderen in een bloedmooie vrouw zal moeilijk gaan, dus moet ik roeien met de riemen die ik heb, en de boel zo goed mogelijk onderhouden.

Tot afgelopen maand ging ik regelmatig een eind hardlopen, maar nu het kwik nauwelijks nog boven de 8 graden uitkomt, wordt buiten sporten een regelrechte kwelling. Dus moest ik op zoek naar iets anders, en uiteindelijk besloot ik mezelf in te schrijven bij de Fitness Academy in de Sky Tower, het hoogste gebouw van Polen, op ongeveer 10 minuten lopen van waar ik woon.

(Overigens bevindt die sportschool zich “slechts” op de derde verdieping.)

Na twintig minuten op de loopband en tien minuten op drie verschillende martelwerktuigen, liep ik de dameskleedzaal in – en meteen zag ik ze.

Twee prachtig ronde vrouwenbillen, nauwelijks verhuld door een huidkleurige zijden string. Geen pukkel, deukje of andere oneffenheid te bekennen. Ze staarden me aan, hielden mijn blik vast, ook al deed het pijn.

Ik wilde niet kijken, maar ik móést wel. Want alles aan haar was mooi, volmaakt, om niet te zeggen ‘perfect’.

Na een tijdje lukte het me om mijn blik af te wenden.

Ik keek opzij, in de spiegel. Een afgepeigerd, vuurrood, imperfect hoofd keek terug.

‘Nee’, dacht ik.

Ostrów Tumski

Ostrów Tumski

Zicht op Ostrów Tumski, het oudste gedeelte van Wrocław, vanaf Wyspa Piaskowa, één van de eilandjes in de Oder. Ostrów Tumski was vroeger ook een eilandje – “ostrów” betekent eiland – maar in 1807 heeft men besloten om één van de vertakkingen van de Oder te dempen. Sindsdien is Ostrów Tumski slechts in naam een eiland.

Wrocław?

Wrocław (spreek uit: “Vrotswaf”) is een stad in het zuidwesten van Polen, gelegen aan de rivier de Oder. In Wrocław kruisten twee belangrijke handelsroutes – de Via Regia en de Barnsteenroute. De stad behoorde tot de Hanze. Wrocław is de belangrijkste historische stad van Silezië en was de hoofdstad van de Pruisische provincie Neder-Silezië. Tegenwoordig is Wrocław de hoofdstad van woiwodschap (regio/provincie) Neder-Silezië.

Wrocław telt 633.802 inwoners (2014), waarmee het de vierde stad van Polen is, na Warszawa (Warschau), Kraków (Krakau) en Łódź. In 1871 was Wrocław (Duits: Breslau) de derde stad van Duitsland, na Berlijn en Hamburg.

In 1991 gingen Wrocław en Breda officieel een stedenband met elkaar aan.

In de stad staan meer dan 250 kabouterbeeldjes. Het eerste beeld werd in 2001 opgericht ter ere van de ludieke verzetsbeweging Oranje Alternatief, die de kabouter als symbool voerde. Sindsdien zijn er gaandeweg kleinere kabouterbeeldjes bijgeplaatst. De kabouter is een symbool van de stad geworden en de beeldjes zijn een toeristische attractie.

Wrocław was gastheer van het Europees kampioenschap voetbal in 2012. Tevens is de stad de Culturele Hoofdstad van Europa in 2016 en locatie van de Wereldspelen in 2017.

bron: Wikipedia (nl/en)

Goedemorgen, Wrocław!

Als er iets is wat ik de afgelopen dagen geleerd heb, dan is dat het volgende.

Mijn tijd als EVS-vrijwilliger zou weleens de meest bijzondere, vermoeiende, leerzame en verrassende periode uit mijn leven kunnen worden.

Als iemand mij vrijdagochtend in Kraków verteld had dat ik op twee dagen tijd twee keer zou verhuizen, een hele ochtend zou poetsen (uit vrije wil!), minstens tien keer zou denken “ik wil naar huis”, en zaterdagnacht in de rokersruimte van de Czarny Kot (Zwarte Kat) zou zitten met drie Italianen, een Portugees en een meid uit Macedonië, dan had ik die persoon scheef aangekeken en hem voor gek verklaard. Om vervolgens, voor de zekerheid, toch maar terug naar Nederland te vliegen.

Maar gelukkig was er niemand om mij te waarschuwen. En ik leef nog steeds.

Wat ik ook geleerd heb: een dieptepunt kan tegelijkertijd nieuwe mogelijkheden bieden.

Dat dieptepunt bereikte ik gisterenmiddag. Ik zat toen al een hele tijd zonder internet, want mijn huisgenoten konden mij het wifi-wachtwoord niet geven. (Zeiden ze, terwijl ze het druk hadden met elkaar en met Facebook…)

Als gevolg daarvan wist ik bijvoorbeeld niet waar ik precies was en hoe ik in het centrum van de stad kon komen.

Dus besloot ik om dan maar iets te gaan doen aan de hygiënische staat van het appartement. Misschien zou ik me dan iets meer thuis gaan voelen, en zouden mijn huisgenoten merken dat een levend huisgenootje handiger kan zijn dan een virtuele vriend in Verweggistan.

Gepoetst tot de middag, geluncht, en daarna ging ik even op bed zitten om bij te komen. Tot mijn bed instortte.

Ziedaar, het dieptepunt.

Maar gelukkig kreeg ik in deze omstandigheden ineens wél hulp van mijn huisgenoten, en – nog veel belangrijker – uiteindelijk bleek er niets anders op te zitten dan (in ieder geval tot na het weekend) in een nabijgelegen appartement te gaan wonen, bij andere EVS-vrijwilligers die nog een bed over hadden.

Binnen een half uur nadat ik daar aankwam, kreeg ik een kop thee, het wifi-wachtwoord van het huis én een uitnodiging om mee uit te gaan die avond. Er hangt hier een positieve sfeer en ik heb niet de neiging om meteen te gaan poetsen.

Jullie begrijpen: ik wil hier niet meer weg.

De naam van mijn kamergenootje hier, Zorica, kwam mij trouwens bekend voor. Wat blijkt nu: in eerste instantie zou dit mijn appartement worden, en pas later ben ik – om onbekende redenen – in het andere appartement geplaatst. Hopelijk wegen die onbekende redenen niet al te zwaar, want ik heb na de verhuizing niet meer aan vertrekken gedacht.

Gisteravond ben ik met Zorica en een Italiaan naar het bierfestival geweest, vlakbij het voetbalstadion van Wrocław. Toen we daar aankwamen, bleek het festival al leeg te lopen, dus we keerden vrij snel weer terug naar het centrum van de stad. Daar kregen we, in de Czarny Kot, gezelschap van nog twee Italianen en later kwam daar nog een huisgenoot bij.

(Als dit zo doorgaat, spreek ik over een tijdje beter Italiaans dan Pools…)

De nacht was lang, de nacht was gezellig, ik heb goed geslapen en nu schijnt de zon. Dzień dobry, Wrocław!