Erasmus+ schrijfwedstrijd

Nieuw land, nieuwe baan, nieuwe stad, nieuw (tijdelijk) onderkomen…

Redenen genoeg om hier nieuwe berichten te plaatsen, maar ‘veranderen’ en ‘schrijven’ is als water en vuur. Bar slechte combinatie.

Gelukkig heb ik wél de tijd gevonden om mee te doen aan de jaarlijkse Erasmus+ “Europeans Involved” schrijfwedstrijd. (Erasmus+ is het Europese subsidieprogramma dat onder andere EVS-projecten mogelijk maakt.)

Dit jaar heeft als onderwerp “My Special Person – Our Story”. Die keuze heeft mij een hoop tijd bespaard, want ik hoefde nog geen seconde na te denken om te weten wie mijn tijd als EVS-vrijwilliger het meest beïnvloed heeft…

Het resultaat is hier te lezen.

En daarna mogen jullie het verhaal natuurlijk best beoordelen met vijf sterren. Vind ik niet erg.

Hoge bergen, diepe dalen…

Een paar maanden geleden wist ik al dat januari intens zou worden – nogal wiedes – maar dat het zo heftig zou worden…

Alsof iets gedacht heeft: “Januari wordt sowieso een hectische maand, dus ik zal de boel eens goed opschudden. Laten we er iets onvergetelijks van maken.”

Dat deze maand ook in positieve zin onvergetelijk zou zijn, had ik al helemaal niet verwacht.

Op mijn werk heb ik een blogbericht geschreven waar ik heel trots op ben, met tien tips voor mensen die Nederland willen bezoeken.

En ik heb samen met een collega een reisje gemaakt dat ons – en een paar kinderen op het gimnazjum in Polkowice – nog lang zal bijblijven. (Laat ik het er voor nu maar op houden dat hij zich onsterfelijk gemaakt heeft als de “kiwiman”.)

Ook heb ik zelden zoveel lovende woorden gehoord, en zelden zo vaak en hard gelachen, als afgelopen weekend.

En ik wist niet dat twintigers zulke extreme sneeuwballengevechten kunnen houden. 😀

Ik begin trouwens bijna te denken dat de anderen blij zijn met mijn vertrek, aangezien één afscheidsfeestje niet genoeg blijkt te zijn. Komend weekend wordt er wéér eentje georganiseerd!

Waarmee ik niet wil zeggen dat het allemaal koek en ei is.

Ik zei toch dat ik een week van tevoren zou beginnen met huilen? Nou, maak daar gerust twee weken van.

Maar mijn kamergenootje heeft het nog veel moeilijker. Elke keer dat mijn vertrek ter sprake komt, op elk afscheidsfeestje, en op allerlei andere, volstrekt willekeurige momenten schiet ze vol – en tot overmaat van ramp heeft haar hond (in Macedonië) gisteren een spuitje gekregen.

Emotioneel gezien zit zij nu wel zo’n beetje op de bodem, en aangezien wij maanden geleden al met elkaar vergroeid zijn – waardoor we bijvoorbeeld tegelijkertijd aan hetzelfde nummer kunnen denken – kan ik dat letterlijk voelen.

Ik ken haar hond helemaal niet, en ik heb er zelf voor gekozen om terug te gaan naar Nederland, maar toch is haar pijn en haar verdriet volautomatisch ook een beetje van mij.

En ook (oud-)tante Dien is niet meer.

Een vrouw die nog avontuurlijker was ingesteld dan ikzelf – uniek in mijn familie – en die zoveel heeft ingezet om maar iets van de wereld te kunnen zien. Veel meer dan ik ooit zou willen of durven.

Ik hoef geen uiterst bescheiden leven te leiden en ik hoef met niemand te trouwen, zelfs niet met God. Ik kan gaan en staan waar ik wil, wanneer ik wil, met wie ik wil… en terugkomen kan ik ook.

Niet op tijd om bij haar begrafenis te zijn, maar toch.

Het kan, en daar kan ik – ondanks alle tegenstrijdige gevoelens – uiteindelijk maar beter ontzettend dankbaar voor zijn.

Beste Agnieszka,

Bij deze wil ik je bedanken.

Bedankt voor de feestjes op zaterdagmiddag. Ze zijn stuk voor stuk geweldig, zelfs in januari. En je gaat zó tekeer, dat mijn misstappen niet opvallen.

Bedankt dat je geen woord zegt, want ik zou je waarschijnlijk niet verstaan – en me dom en doof voelen – als je dat wel zou doen. (En waarom zou je überhaupt praten, als je aan het dansen bent?)

Bedankt voor alle gekke, elegante, agressieve en sexy bewegingen die je ons laat maken. Je verandert de groep moeiteloos in kinderen, prinsessen, manwijven of buikdanseressen. In minder dan een uur tijd kan ik een sensuele courtisane zijn én als een bezetene alles van me af schudden en schoppen. Heerlijk!

En bedankt dat jij het feestje bouwt. Niet één van die chagrijnige tuthola’s achter de balie, of een perfect afgetrainde instructrice, maar jij. Je bent ouder dan ik en – als ik eerlijk mag zijn – ik zou jouw benen en billen niet willen hebben. Of misschien kan ik het beter zo stellen: ik weet zeker dat Umur jou een mooie vrouw zou vinden.

En hij heeft groot gelijk. Je bent mooi. Prachtig zelfs. Niet op een manier die mij onzeker maakt, maar juist op een manier die me aanmoedigt en geruststelt.

Dziękuję Agnieszka, voor de toffe kennismaking met Zumba, en met spieren waarvan ik het bestaan niet eens vermoedde.

Tot volgende week!

2016

De laatste dag van het jaar: de hoogste tijd voor goede voornemens!

Niet dat ik ze allemaal na zal leven – dat is me in 2015 ook niet gelukt – maar het kan geen kwaad om even achterom te kijken en vervolgens te bedenken hoe ik 2016 in wil vullen.

Deze keer neem ik mezelf niet voor om elke week iets op mijn weblog te plaatsen. Dat voornemen had ik vorig jaar, maar ik heb inmiddels gemerkt dat het leven zich daar niet altijd voor leent. (Het leven bleek zich trouwens, zodra ik in Wrocław terecht kwam, evenmin te lenen voor een Facebookloos bestaan… Dat heb ik slechts vier maanden volgehouden.)

Wel hoop ik komend jaar een professionele weblog op te starten, met teksten die minder privé zijn – en die beter aansluiten bij mijn werkveld – dan de doldwaze verhalen die ik hier publiceer.

Mijn EVS-project loopt over een maand af, dus ik ben al een tijdje op zoek naar een nieuwe baan en een nieuw onderkomen. Vooralsnog heeft die zoektocht nog niets concreets opgeleverd, dus ik weet wat mij in januari te doen staat.

Het plan is om in Breda te gaan wonen en werken, maar hoe langer ik zoek, hoe meer opties ik tegenkom, dus geen idee wat het uiteindelijk wordt.

Dit jaar heb ik nog minder zin in januari dan voorgaande jaren. Werk zoeken, keuzes maken, de onzekerheid die daarbij komt kijken, en uiteindelijk het onvermijdelijke afscheid van een periode waarin ik zielsgelukkig ben geweest.

En, hoe vaak ik mezelf ook voorhoud dat de mooiste dingen beginnen met verandering, dat afscheid gaat pijn doen. Hartstikke veel pijn. Het zou mij niets verbazen als ik een week van tevoren al begin met huilen. Niet non-stop, uiteraard, maar toch.

Gelukkig wordt het niet in alle opzichten een definitief afscheid.

Goed voornemen: in de lente van 2016 een bezoek brengen aan Wrocław, en later in het jaar aan Skopje (en nog later aan Italië, Turkije, Spanje…).

Ook wil ik een baan vinden waarin bepaalde aspecten van mijn huidige werk terugkomen, en in contact blijven met het EVS-wereldje. Hopelijk zet de stijgende lijn van 2015 zich dan door in het nieuwe jaar.

Ik wens jullie een gelukkig 2016!

Het Meisje met de Zijden String

“Waarom denken mannen toch altijd dat vrouwen het makkelijk hebben, als het op flirten aankomt?” vroeg Chiara.

We zaten in mijn slaapkamer, met zijn drietjes, en hadden – zoals wel vaker – een diepgaand gesprek over mannen, vrouwen en het spel der liefde.

“Bovendien,” zo sloot ze haar betoog af, “hebben we hier meer concurrentie dan in ons eigen land”.

Ik schreef al eerder dat de mannen hier soms ogen tekort komen, en dat ontgaat mijn vriendinnen natuurlijk niet. Om de één of andere reden zijn jonge vrouwen hier gemiddeld knapper dan in Nederland, Italië en Macedonië.

(Merkwaardig genoeg geldt dat alleen voor jonge vrouwen. Oudere Poolse vrouwen komen minder goed weg.)

“Dus, hoezo ‘makkelijk’?!”

We schudden eensgezind onze hoofden.

Om het onderwerp niet al te zeer in mineur af te sluiten, zei ik: “Daarom ga ik graag naar het zwembad of de sauna. Om even te kijken hoe echte vrouwen eruit zien, zonder Photoshop, flatterende kleding of twintig lagen make-up…”

“Ik heb gisteren in Aquapark het perfecte meisje gezien,” zei Chiara ineens, met een zweem van schaamte en jaloezie in haar stem.

“Prachtige billen – in een zijden string. Een zijden string! Lange benen, strakke taille, grote borsten – échte borsten, aan haar BH te zien – enzovoorts… Maar vooral die kont. Ze was gewoon perfect. En ik stond daar, en keek naar mezelf… ‘Nee’, dacht ik.”

Een zucht ging door de kamer. Helaas, zelfs in het zwembad bleef haar de perfectie niet bespaard.

Veranderen in een bloedmooie vrouw zal moeilijk gaan, dus moet ik roeien met de riemen die ik heb, en de boel zo goed mogelijk onderhouden.

Tot afgelopen maand ging ik regelmatig een eind hardlopen, maar nu het kwik nauwelijks nog boven de 8 graden uitkomt, wordt buiten sporten een regelrechte kwelling. Dus moest ik op zoek naar iets anders, en uiteindelijk besloot ik mezelf in te schrijven bij de Fitness Academy in de Sky Tower, het hoogste gebouw van Polen, op ongeveer 10 minuten lopen van waar ik woon.

(Overigens bevindt die sportschool zich “slechts” op de derde verdieping.)

Na twintig minuten op de loopband en tien minuten op drie verschillende martelwerktuigen, liep ik de dameskleedzaal in – en meteen zag ik ze.

Twee prachtig ronde vrouwenbillen, nauwelijks verhuld door een huidkleurige zijden string. Geen pukkel, deukje of andere oneffenheid te bekennen. Ze staarden me aan, hielden mijn blik vast, ook al deed het pijn.

Ik wilde niet kijken, maar ik móést wel. Want alles aan haar was mooi, volmaakt, om niet te zeggen ‘perfect’.

Na een tijdje lukte het me om mijn blik af te wenden.

Ik keek opzij, in de spiegel. Een afgepeigerd, vuurrood, imperfect hoofd keek terug.

‘Nee’, dacht ik.

Wendy in Oekraïne

Primeurs

Mijn 2015 zit boordevol primeurs.

Echt, ik kan geen enkel jaar bedenken waarin er méér veranderd is. En dat voelt goed, al is het soms ook hartstikke vermoeiend.

Een aanzienlijk deel van die primeurs vindt namelijk plaats na zonsondergang.

‘Een nacht overslaan’, bijvoorbeeld. Of wat te denken van deze: ‘Met zijn tweetjes twee flessen wijn wegtikken en dan nog gaan stappen’. Een fantastisch idee, niet?

‘In een damestoilet de haren van een kotsende vriendin uit haar gezicht houden.’ …Niet, dus.

Een stuk minder heftig: ‘om kwart voor negen ‘s avonds naar de supermarkt rennen om één Magnum te kopen’. Op zich niet zo vermoeiend, maar een uur later lag de verpakking in de prullenbak en stond ik op het punt naar een feestje te gaan. De Magnum, en mijn voornemen om die nacht op tijd te gaan slapen, waren spoorloos verdwenen.

Trouwens, de primeurs die overdag plaatsvinden kunnen evengoed slopend zijn.

De training in Oekraïne bijvoorbeeld. Na een paar dagen vol nieuwe indrukken zat ik er zodanig doorheen dat ik bijna een volle dag in bed bleef liggen.

En voor het eerst – wéér een primeur – Borjomi dronk: het Georgische bronwater dat zo gezond moet zijn dat het bijna overal tegen helpt.

(“Het is te laat voor Borjomi”, zeggen ze in Oekraïne, als iets echt niet meer te verhelpen valt. In mijn geval was het gelukkig niet te laat. Al zal de bedrust daar ook wel een steentje aan bijgedragen hebben.)

En dan zijn er nog de primeurs die zich niet in de buitenwereld afspelen.

Dingen die ik dit jaar voor het allereerst bedenk, leer of voel. Nieuwe inzichten. En geloof me: dat kan ook zwaar zijn.

Het schijnt dat je hersenen zich niet meer verder ontwikkelen na je vijfentwintigste levensjaar. Je kunt daarna nog een heleboel leren en onthouden, maar het ‘frame’ is klaar. Dat zou kunnen verklaren waarom die primeurs zoveel energie kosten, en dat ik soms – zelfs na lang nadenken – niet zeker weet waar en hoe ik ze plaatsen moet.

Wat ik wél zeker weet is dat ik er nog steeds geen spijt van heb dat ik aan dit avontuur begonnen ben.

Wat niet wil zeggen dat alle primeurs positief waren: ik ben bijvoorbeeld niet eerder zo vaak geconfronteerd met racisme en homofobie. Dat soort dingen maak ik hier ook mee, en ook die indrukken probeer ik een plek te geven. Al is het maar om te bedenken hoe ik er tegenin kan gaan.

Mijn beste primeur van 2015, tot nu toe, vond afgelopen week plaats, tijdens mijn EVS mid-term meeting in het middeleeuwse stadje Toruń.

De hele week stond in het teken van zelfreflectie, plannen smeden voor de toekomst, en andere serieuze en minder serieuze zaken. Maar bovenal was het een week van eenheid. Eenheid in mijzelf – puzzelstukjes die op hun plaats vielen – maar ook eenheid in de groep. Het gevoel één groep te vormen, zonder buitenbeentjes.

Al met al een ervaring om nooit te vergeten, en eentje die zich hopelijk – ook na 2015 – nog vaak herhaalt.

mid-term meeting Torun

Land nr. 18

Tot nu toe ben ik in zeventien landen geweest. Zeventien, waarvan acht voor het eerst in de afgelopen drie jaar. Kroatië is het laatste land op mijn lijstje, nummer 17. Toegevoegd in september 2014 – meer dan een jaar geleden… Noem me verwend, of verslaafd, maar ik vind dat te lang geleden. Dus toen ik een paar weken geleden de vraag kreeg of ik een cursus wou volgen over democratie, in Oekraïne(!), nam ik die mogelijkheid met beide handen aan. En vandaag is het zover!

Oekraïne wordt dus – compleet onverwacht – land nummer 18, maar in een aantal opzichten wordt het nummer 1. Het eerste land waar ik zonder paspoort niet binnenkom. (Voorheen had ik aan mijn Nederlandse identiteitskaart genoeg.) Het eerste land waar ik het schrift niet kan lezen. (De taal niet begrijpen, oké, maar niet kunnen lezen… Brrr.) En het eerste land waarbij ik het reisadvies van Buitenlandse Zaken toch maar even opgezocht heb. (Voor een paar provincies in het oosten van het land geldt een negatief reisadvies, maar wij gaan naar Chernivtsi, in het westen.)

Ik moet eerlijk bekennen dat een bezoek aan Oekraïne niet bepaald bovenaan mijn verlanglijstje stond. Vooral de lange en trage reis naar onze bestemming – 20 uur in een bus – staat me flink tegen. En al die uren leiden niet naar een zonovergoten vakantiebestemming, maar naar een cursus in herfstachtig, koud weer.

Toch heb ik er ook zin in. Om op reis te gaan met drie goede vrienden. Om nieuwe dingen te ontdekken. Andere mensen te leren kennen. En een nieuw land op mijn lijstje te zetten.

liefdessloten

Hereniging

Eind augustus, begin september waren mijn ouders tien dagen in Polen. Tien dagen om samen te zijn en bij te kletsen, terwijl we ondertussen de goedgeïnformeerde toerist uithingen.

Hun bezoek zorgde ook voor een ander soort herenigingen. Zo beschik ik nu over een kaasschaaf, een pak hagelslag, een grote pot pindakaas, een boel stroopwafels, een stapeltje herfstkleren én – lest best – mijn fototoestel!

Gedurende die tien dagen heb ik meer dan 300 foto’s gemaakt. Niet zozeer omdat ik mijn ouders – of mijn fototoestel – verschrikkelijk hard gemist heb, maar omdat ik af en toe met iets herenigd moet worden om weer even te beseffen hoe goed het is.

Hieronder zes foto’s van de eerste paar dagen, in Wrocław. De selectie heeft geen overkoepelend thema, het zijn gewoon zes mooie foto’s. Uitgebreide, samenhangende fotoreportages volgen misschien later.

Ostrów Tumski

Ostrów Tumski

Zicht op Ostrów Tumski, het oudste gedeelte van Wrocław, vanaf Wyspa Piaskowa, één van de eilandjes in de Oder. Ostrów Tumski was vroeger ook een eilandje – “ostrów” betekent eiland – maar in 1807 heeft men besloten om één van de vertakkingen van de Oder te dempen. Sindsdien is Ostrów Tumski slechts in naam een eiland.

Mauerpark

arm aber sexy

Vrijdagmiddag na het werk hadden mijn kamergenootje en ik afgesproken met een Poolse jongeman, op de parkeerplaats van de Lidl, in een buitenwijk van Wrocław. Niet voor louche zaakjes, maar voor een goedkope rit naar Berlijn, via BlaBlaCar. Gewoon, omdat het kan. (En om Martin, een vriend van Zorica, op te zoeken.)

Drie uur later en 40 złoty armer – circa 10 euro, per persoon – stonden we voor de deur van ‘The Cat’s Pajamas’, mijn favoriete hostel aldaar. Volgens Martin hadden we beter een centraler gelegen hostel uit kunnen kiezen, om zo te bezuinigen op het openbaar vervoer. Maar Berlijn is zo verschrikkelijk groot dat je voeten vroeg of laat toch gaan smeken om een ritje met de U- of S-bahn… Dan kun je – volgens mij – maar beter een goed en goedkoop hostel kiezen dat zó ver uit het centrum ligt, dat je de kosten van een dagticket er makkelijk uit kunt halen.

We bezochten bijna alle toeristische hotspots van de stad (aangezien het voor Zorica de eerste keer was). We dronken bier op weg naar een bierfestival – “want eenmaal daar betalen we drie keer zoveel”. We vielen bijna in slaap op een rustig strandje in de buurt van Checkpoint Charlie. En we bezochten de hipsterhemel: Flohmarkt im Mauerpark. De prijzen zijn er navenant, maar dat neemt niet weg dat je er goed kunt vertoeven op een warme zondagmiddag.

En zondagavond om zeven uur stapten twee jongedames – arm aber sexy – in een kleine gele Seat, die hen weer terugbracht naar Wrocław.

schommel