Dit is mijn zoldertje [photo-log]

Mijn geliefde zoldertje komt regelmatig terug in mijn verhalen, dus laat ik er nu eens het onderwerp van maken.

Jullie krijgen een heuse rondleiding, met foto’s. (Funda is er niks bij!)

We beginnen bij de deur. Rechts van de deur – links op de foto – staat mijn beste Marktplaatsvondst ever. Ik weet niet meer of ik er 100 of 150 euro voor betaald heb, maar ik weet nog wel dat ik er gerust meer voor had willen geven.

In de hoek naast de kast heb ik een eigen keukentje. Er is ook een gedeelde keuken op de eerste verdieping, maar daar kom ik alleen als ik de oven of diepvries nodig heb. Of het dakterras. Want die heb ik zelf niet.

Met een kamer op het noorden is het goed zoeken naar planten die zich hier happy voelen. Deze orchidee, die ik kreeg toen ik hier drie jaar geleden kwam wonen, heeft er gelukkig geen moeite mee.

In de hoek tegenover de keuken staat mijn (slaap)bank. Over het zitcomfort zijn de meningen helaas verdeeld. Maar ik lig meestal op de chaise longue – duh – en op het ligcomfort heb ik niks aan te merken. ^_^

Achter de POÄNG fauteuil staat meestal wat was te drogen (lees: net zolang te hangen tot er een nieuwe was aankomt), en daarachter begint het kantoorgedeelte.

De bureaustoel wil ik nog eens vervangen door een exemplaar dat beter bij de rest past. Sowieso mist deze hoek wat kleur, vind ik, maar ik weet nog niet hoe ik dat wil veranderen.

Twee kasten die oorspronkelijk tegen de muur stonden, dienen nu als wand tussen het kantoor- en het slaapgedeelte. Dus ondanks dat het allemaal in één kamer staat, kan ik vanuit mijn bed mijn werk niet zien. En andersom. Wel zo fijn!

De donkerblauwe geverfde lambrisering heb ik vorig jaar aangebracht – helemaal zelf gedaan! – na lang wikken en wegen. Supertevreden met het resultaat.

En links van de boekenkast zit de deur. Dus hierbij komt er alweer een einde aan deze 360 graden rondleiding.

Ik hoop dat jullie ervan genoten hebben? Kijk gerust nog wat verder rond op deze weblog, en tip mij eens bij je vrienden. 😉

Over groene vingers en spider plants

Op de kast naast mijn bureau lagen al maanden drie chilipeper-zaadjes te drogen. Niet omdat ze zeiknat waren ofzo. Ik was ze gewoonweg vergeten.

Gelukkig dacht ik er vanmorgen ineens aan.

Hoewel, “ineens”… De lente is begonnen, de dagen worden langer, en de zon scheen. Ik had deze groene-vingers-manie dus eigenlijk wel kunnen zien aankomen.

En mijn spider plant heeft baby’s / mijn graslelie vormt nieuwe plantjes. Dus als ik dan toch aan de slag ga met potgrond en stekpotjes, kan ik het net zo goed meteen grondig aanpakken. (Yesssss!)

Ligt het trouwens aan mij, of is de naam spider plant veel leuker en treffender dan graslelie?

Bij het woord graslelie denk ik namelijk aan een teer, veeleisend plantje. Niet aan het stevige “ik-vermaak-me-overal-wel” van een spider plant.

In mijn studententijd woonde ik op de 15e verdieping van een flat. De enige beestjes die zich duidelijk niets aantrokken van die hoogte, waren spinnen. En de enige plant die het daar van begin tot eind volhield, was mijn spider plant.

Mijn respect hebben ze.

Vooral de planten dan hè. Echte spinnen… Mwoah.

Afijn. De chilipeper en basilicum kan nu ontkiemen, en de jonge spider plants kunnen wortels gaan vormen.

Voor een paar van die spider plant baby’s is de toekomstige adoptie zelfs al geregeld. Twee van mijn huisgenootjes willen ook wel zo’n bikkel op hun kamer.

Random Act of Kindness: Geef een plant aan een huisgenoot (of buurman/-vrouw).

Herfst

Mijn kamerplanten kwijnen weg. Één daarvan heb ik maar liefst zeven jaar lang, mijn hele studentenleven, in leven kunnen houden. Ik verdien een gouden plak, een lintje, of toch minstens een eervolle vermelding. Voor die groene vingers dan hè, niet voor mijn studentenleven. Maar goed, dat terzijde. Mijn studentenleven zit erop en mijn planten gaan dood, terwijl de temperatuur buiten steeds verder daalt. Best symbolisch, eigenlijk.

De eerste tekenen werden zichtbaar toen ik terugkwam van vakantie. In Dubrovnik was er nog geen wolkje aan de lucht, maar in Nederland was de herfst toch echt begonnen. Het einde van het jaar kwam in zicht. Vóór de reis stond alles in het teken van afstuderen, en na de reis… Ja, wat eigenlijk? Werken, verhuizen, keuzes maken… Niet bepaald mijn favoriete bezigheden. En ondertussen waren mijn planten ziek geworden. Steeds meer bladeren, ooit glanzend groen, werden bruin en breekbaar.

De herfst manifesteert zich niet alleen buiten, maar ook in mijn kamer en in mijn hoofd. Het wordt tijd om los te laten en op te ruimen. Eén van de drie planten ligt, bij gebrek aan een GFT-bak, al in een vuilcontainer.