Woehoe!!! Mijn 200e blogpost!

Op Wendy Weet Waarom, tenminste.

Dit is niet mijn eerste weblog, dus het aantal blogposts dat ik in totaal geschreven heb ligt wat hoger. (Hoeveel hoger? Géén idee! Van sommige blogs weet ik zelfs de naam niet meer.)

Hoe dan ook, die blogs stierven stuk voor stuk een stille dood. Nog voordat ik de tweehonderd berichten aantikte. MAAR DEZE NIET! 😀

een grote "200" met daarbij een tekening van mezelf. Ik houd een bordje op met de tekst "200 blogposts, woehoe!"

Sterker nog, Wendy Weet Waarom is levendiger dan ooit! Vooral dankzij de 40 Dagen Bloggen Challenge.

Met dit bericht erbij staat mijn teller trouwens op 29. Nog 13 dagen te gaan voor het Pasen is. Dus ’t moet lukken om de 40 aan te tikken!

Maar goed, tot zover de toekomst. Een mijlpaal als deze vraagt vooral om een terugblik. Dus ben ik even Google Analytics ingedoken. Welke van die 200 blogposts zijn (tot nu toe) het meest populair?

  1. Mijn vijf favoriete boeken
  2. Bloggers in de bloemetjes: deze vier volg ik met plezier <- deze ging hard! :O
  3. Ceci n’est pas ma vie <- een vreemde eend in de bijt
  4. Over vermoeidheid (meer moe, meest moe?)
  5. “De leukste date- en reisverhalen”: waar dapperheid goed voor kan zijn
  6. Kwetsbaarheid
  7. Wat heeft de Pietendiscussie met doofheid te maken?
  8. Je hoeft geen durfal te zijn om alleen te reizen <- mijn favoriet
  9. Wat maakt me boos of verdrietig? [25 vragen in 52 weken, deel 3]
  10. Mijn koffercapsule (10 kledingstukken, 25+ combinaties)

Ik vind dit een mooie afspiegeling van ál mijn blogposts. 🙂

Volgende week bereik ik alweer de volgende mijlpaal. Dan bestaat Wendy Weet Waarom vijf jaar! (Jep, tweehonderd berichten op vijf jaar tijd. Ik overdrijf niet als ik zeg ‘levendiger dan ooit’.)

Hoe zal ik dat vieren? Suggesties?

Allerlei soorten stilte

Er is de stilte van afwezigheid. Van “ik ben er even tussenuit“. De stilte na de piep.

Serene stilte. De stilte van de natuur.

Stilte in je hoofd. Zeldzame momenten waarin je niet piekert, analyseert, oordeelt, enzovoorts.

Opgelegde stilte. Een verplicht zwijgen.

De stilte van ingehouden adem. Broeierig, geladen, vlak voor de storm.

De stilte tussen mensen die elkaar al jarenlang kennen. Acceptatie zonder woorden.

En er is beduusde stilte. Stilte uit verbazing. Uit respect. Een gevoel van verlatenheid, onwetendheid. De stilte van de dood.

(Vandaag geen Random Act of Kindness. Vandaag sta ik stil bij de slachtoffers van de aanslag in Utrecht.)

Over updates via e-mail

Allereerst natuurlijk:
welkom

Leuk dat jullie meeverhuisd zijn! Het zal nog wel even duren voordat alles hier naar tevredenheid werkt, maar het kan er al mee door, niet?

Je zou denken dat een verhuizing van “wordpress.com” naar “wordpress.org” (met een eigen .com-adres) appeltje eitje is, maar dat is me toch wat tegengevallen. Mooie templates die, toen ik er zelf mee aan de slag ging, helemaal niet zo mooi bleken te zijn. Afbeeldingen die ineens vierkant werden weergegeven, in plaats van in het oorspronkelijke formaat… Kortom: verhuizen is gewoon lastig, hoe dan ook.

Waar ik vooralsnog geen oplossing voor gevonden heb – en waarschijnlijk ook niet ga vinden, op korte termijn – zijn de automatische e-mails die jullie voorheen kregen als ik een nieuw bericht publiceerde. Dat heeft te maken met die nieuwe privacywetgeving, de AVG (Algemene Verordening Gegevensbescherming), waar we de laatste tijd sowieso over platgemaild worden… Ben ik de enige die de afgelopen maanden tot de ontdekking is gekomen dat mijn e-mailadres een compleet eigen leven is gaan leiden en met jan en alleman aangepapt heeft? Vast niet. Maar goed, we dwalen af. Als ik het goed begrijp zou ik, om jullie e-mailadressen hier te mogen verzamelen, een privacyverklaring moeten hebben (door er zelf één te maken of te kopen) die aan alle regels voldoet… Ja, dat ziet ge van hier!

Het is dus (voorlopig?) niet mogelijk om per e-mail op de hoogte gehouden te worden, via deze website. Je zou gebruik kunnen maken van de RSS-feed (voor de techies onder ons), of je kunt mijn weblog volgen met Bloglovin! Tenminste, als je het aandurft om je e-mailadres of Facebookaccount wéér ergens achter te laten, deze keer in ruil voor een handige en gratis “weblog-verzamelwebsite/app” en nieuwsbrief…

Zo niet, zit er maar één ding op: af en toe eens langskomen!

Kleingeld

Doodnormale vragen kunnen ineens heel bijzonder worden.

“Mag ik een euro van je?”

Ik weet niet hoe het bij jou zit, maar mij wordt die vraag regelmatig gesteld. (Het kan ook “twee euro” zijn, of “wat geld”, of “van u”, maar goed, de essentie blijft hetzelfde.) Toen ik in Utrecht werkte, kwam ik die vraag zelfs zo vaak tegen dat ik een quotum invoerde. Ik stak aan het begin van de maand zes losse euro’s in mijn jaszak en daar moest ik het mee doen. Zes euro per maand voor daklozen, straatmuzikanten, drugsverslaafden, collectanten en andere bedelaars. Op die manier hield ik mijn portemonnee én mijn karma tevreden.

Inmiddels haal ik dat quotum al jaren niet meer, maar dat ligt aan het aantal afnemers, niet aan mij. De weinige bedelaars die ik onderweg tegenkom, weten mij namelijk nog steeds donders goed te vinden.

Dus toen ik vanmiddag bij het station werd aangesproken, vond ik dat helemaal niet vreemd. Pas toen ik zag wie mij aansprak, werd ik wakker.

“Mag ik een euro van je?”

Voor mij stond een jongen van een jaar of veertien. Netjes gekleed, hippe schooltas op zijn rug, kapsel in een keurige zijscheiding… Geen type dat geld nodig lijkt te hebben.

“…Waarom?” bietste ik dan ook terug, nog enigszins verward door het hele tafereel.

“Ja, ik heb honger en ik heb mijn eten thuis laten liggen.” Zijn stem klonk hees en zijn ogen stonden op vier uur ’s nachts. Wat helemaal niet erg hoeft te zijn – welkom in het puberleven – maar het viel me nu toch op.

Ondertussen begonnen mijn hersenen langzaam op stoom te komen. Zou het een opdracht van school zijn? Staan zijn vrienden ons van een afstandje te begluren? Heeft ‘ie niet méér hulp nodig dan die ene euro? Is er misschien een verborgen camera in de buurt? Zal ik hem die euro geven, of niet? Heb ik überhaupt kleingeld bij?

Terwijl mijn hand in mijn tas verdween, zei de jongen: “Als u geen geld heeft, hoeft u het niet te geven hoor.”

Waarop ik een lach niet kon onderdrukken. “Goh, dat is fijn!”

In mijn portemonnee bleek genoeg kleingeld te zitten, en aangezien de jongen me aan het lachen had gemaakt en ik mijn schooiquotum voor september sowieso niet zou halen…

Hij nam mijn euro zonder blikken of blozen in ontvangst en stoof het station in. Geen bedankje, geen verdere uitleg, geen Bekende Nederlander, niks.

Wel een hoop reuring voor een euro.

Waarom?

Om eerlijk te zijn weet ik nog niet waarover deze blog zal gaan. Jullie, de bezoekers, komt het waarschijnlijk goed uit als ik elke week één of twee berichten schrijf over hetzelfde onderwerp. Lekker overzichtelijk. En misschien vind ik gaandeweg ook wel Het Onderwerp waarover ik elke week opnieuw met plezier wil schrijven… Maar ik ga niet op voorhand al kiezen voor één bepaald thema. Er zijn zoveel interessante zaken. Waarom zou ik mij nu al ergens aan vastbinden?

Misschien wordt dit een blog over mijn werk. Over het Nederlands, en over de mensen die Nederlands willen of moeten leren. Over het (leren van) talen in het algemeen en vooral hoe je daarbij gebruik kunt maken van computers en het internet…
Maar het zou ook kunnen dat ik vooral schrijf over mijn handicap. De frustraties maar ook – ja, heus – de prettige kanten die bij slechthorendheid horen.
Of zal ik het meest schrijven over mijn capriolen in de keuken, en over de kruiden die op dit moment staan te ontkiemen op mijn vensterbank? …Wie weet.
En zo zijn er nog tal van andere kwesties die een rol spelen in mijn leven. Vrienden en familie. Chronische reiskoorts. Muziek…

Ik ben benieuwd!