“Onmogelijk tot het gedaan wordt”

We doen dit jaar niet mee met het WK, maar toch is mijn held van deze week een Nederlandse voetballer: Dirk Kuyt. Wil je weten waarom? Bekijk onderstaand filmpje (als je dat nog niet eerder gedaan hebt).

En ja, dit filmpje is stiekem-niet-zo-stiekem óók een reclameboodschap, maar toch… Die commerciële nasmaak wil ik in dit geval best even voor lief nemen.

1 week in 5 foto’s

Onderstaand overzicht van afgelopen week begint op donderdag. Toen kwam namelijk de maandenlange voorbereiding van ons werkbezoek naar Den Haag ten einde. Ik weet eigenlijk niet eens meer wat ik van maandag tot en met woensdag gedaan heb, anders dan vragen beantwoorden over het werkbezoek, mailtjes versturen over het werkbezoek, dromen over het werkbezoek, en denken “OMG OMG OMG, donderdag is het zover, zijn we er klaar voor?!”.

Plankje met quote van Nelson Mandela

Tijdens het werkbezoek heb ik van ’s morgens vroeg tot het avondeten hoofdpijn gehad, maar toch vond ik het een geslaagde dag. Zoals Nelson Mandela al wist: “het lijkt altijd onmogelijk, tot het gedaan wordt”. Wie had gedacht dat wij Ron Fresen konden strikken voor een presentatie? Dat ik ooit in het gebouw van de Tweede Kamer rondgeleid zou worden, door een Tweede Kamerlid? Of in één van die blauwe stoelen mocht gaan zitten? Klinkt onmogelijk, niet? …Dat dacht ik dus ook.

wij in de stoelen van de tweede kamer

Dat er in het gebouw van de Tweede Kamer een prachtige oude bibliotheek verstopt zit, had ik trouwens óók niet verwacht. Als mede-organisator van het werkbezoek dacht ik alle ins en outs van de dag wel te weten, maar hier was ik (gelukkig) niet op voorbereid. Check die Handelingenkamer!

Na al die indrukken, en een ongezonde hoeveelheid stress, was ik blij dat er vrijdag maar weinig hoefde te gebeuren. Er zijn dagen dat ik een jonge high potential ben, en er zijn dagen dat ik de witte en roze marshmellowtjes uit een verpakking sta te plukken.

“Waarom?!”, hoor ik u denken. Wel: om een bruine chocolade-espressorol  te maken en die te laten passen binnen het thema “roze en wit”. Op zaterdag was het immers tijd voor mijn allereerste vrijgezellenfeest! Dat feest begon met een heerlijke brunch – de chocoladerol was erg lekker, al viel het effect van de toegevoegde roze en witte marshmellowtjes zwaar tegen. Daarna volgde een speurtocht in Breda – ik heb nog nooit zo’n rare route van 7,4 kilometer door Breda gelopen – en een prima kookworkshop in Prinsenbeek.

kookworkshop

Na zo’n dag is het fijn om een vrije zondag te hebben: die heb ik volledig besteed aan uitrusten, schoonmaken en sporten. (Oftewel een hoop niet-fotogenieke momenten.) En aan het maken van dit weekoverzicht!

meeuwen

Weekendje Dublin / Ierland (foto’s)

Er was zon in Ierland (ha!), er waren pubs, er was muziek, er was dans, er was zoveel zon dat we allemaal verbrand zijn in ons gezicht, er was humor, er was lekker (maar vaak vettig) eten, er was Guinness en whiskey en gin, er waren tranen van het lachen en tranen van verdriet, er was een zere enkel (die nog steeds niet bekomen is van het vele lopen), en er was méér dan genoeg moois om te fotograferen!

Hieronder een kleine selectie (zonder vriendinnen: ik wil hen niet zonder toestemming het internet op slingeren).

Nuttig met Aangenaam

Bijna iedere week sta ik op zaterdag- of zondagochtend om kwart voor negen in de sportschool, voor een uurtje regelrecht afzien BodyPump. Dat gaat als volgt: om half acht vervloek ik mijn wekker, en een uur later zit ik vol trots op mijn fiets. “Kijk mij eens goed bezig zijn!” Rond tien voor negen loop ik de sportzaal binnen in de hoop dat mijn vaste plek, links naast de middelste zuil, nog vrij is. (Als dat niet het geval is, vind ik de les bij voorbaat al een stuk minder geslaagd.) Vervolgens verzamel ik een fitness step, een matje, een stang en een bonte verzameling schijven en dumbbells, ik gooi daar mijn handdoek en een fles water bij, en om negen uur ben ik klaar voor de warming up. Om een half uur later volledig op instorten te staan, maar vlak daarna krijg ik een enorme adrenaline-boost, en tegen de tijd dat de cooling down begint voel ik me ronduit awesome. (En praat ik nog maar half Nederlands.)

Dat gevoel zakt helaas vrij snel weer weg, maar gelukkig heb ik daar een oplossing voor gevonden: een latte macchiato, en een woonblad. Zodra de les voorbij is, nestel ik mezelf aan de grote tafel bij de bar, met een ‘vtwonen’, ‘Eigen Huis & Interieur’ of ‘Ariadne at Home’. En ik ga pas verder met mijn dag als de koffie op is, ik het hele tijdschrift van voor naar achter uitgeplozen heb (of andersom – ben ik de enige die het lekker vind om achteruit te bladeren?) en alle mooie, grappige of handige ideeën vastgelegd zijn. Heerlijk vind ik dat. En het werkt als een trein, want een week later sta ik me weer af te beulen…

Zo bouw ik niet alleen langzaam (heel langzaam…) spiermassa op, maar ook een collectie foto’s waar de gemiddelde interieurontwerper later vast jaloers op zal zijn. 🙂

liefdessloten

Hereniging

Eind augustus, begin september waren mijn ouders tien dagen in Polen. Tien dagen om samen te zijn en bij te kletsen, terwijl we ondertussen de goedgeïnformeerde toerist uithingen.

Hun bezoek zorgde ook voor een ander soort herenigingen. Zo beschik ik nu over een kaasschaaf, een pak hagelslag, een grote pot pindakaas, een boel stroopwafels, een stapeltje herfstkleren én – lest best – mijn fototoestel!

Gedurende die tien dagen heb ik meer dan 300 foto’s gemaakt. Niet zozeer omdat ik mijn ouders – of mijn fototoestel – verschrikkelijk hard gemist heb, maar omdat ik af en toe met iets herenigd moet worden om weer even te beseffen hoe goed het is.

Hieronder zes foto’s van de eerste paar dagen, in Wrocław. De selectie heeft geen overkoepelend thema, het zijn gewoon zes mooie foto’s. Uitgebreide, samenhangende fotoreportages volgen misschien later.

Rękawka

Giza heeft de Piramide van Cheops, en Krakau heeft de Grafheuvel van Krakus. Iets minder hoog (16 in plaats van 139 meter), iets ronder en groener, en – last but not least – je mag er gewoon op gaan staan. Dan heb je een fantastisch uitzicht over de stad en omstreken, want het graf van weilen koning Krakus (als we de overlevering mogen geloven) ligt op een hoogte van 271 meter. Desondanks trekt de heuvel doorgaans maar weinig bezoekers, behalve op de dinsdag na Pasen. Dan is het namelijk… Rękawka!

grafheuvel van Krakus

Oorspronkelijk een heidens ritueel, waarbij eten en geld van de heuvel afgegooid werd om de doden te herdenken. Later, toen het katholieke geloof de overhand nam, werden er – hoe braaf – paaseieren naar beneden gerold. Die traditie vond men (uiteraard) niet spannend genoeg, en inmiddels kun je Rękawka met recht een folk-festival noemen. Al dekt ‘eclectisch folk-feest’ de lading misschien beter. Hoe verklaar ik anders die doedelzak, de didgeridoos en de vampier? En dat er – naast enorme shashliks, hammen en braadworsten – ook hotdogs te krijgen waren?

kip aan t spit

Ook het middeleeuwse gevecht was een mix van vroeger en nu, en dat vond ik echt een misser. In mijn belevenis gingen gevechten vroeger namelijk als volgt: “Mannen – aanvallûûûûh!”, gevolgd door een hoop gebrul en ledematen die in het rond vlogen, al dan niet met het lijf er nog aan… Lekker wild, weet je wel. Maar de soldaten op Rękawka moesten zich eerst een kwartiertje opwarmen. Opwarmen, daar deden ze vroeger toch niet aan?! Of heb ik het mis? Had elk leger destijds een Carlos Lens, die ervoor zorgde dat de mannen steeds goed warm aan een gevecht begonnen? “Benen, billen, buik, alles gaan we doen!”

warming-up voor soldaten

Achja, ik heb me in ieder geval bijzonder goed vermaakt tijdens Rękawka – en ik heb er zelfs tot tien leren tellen in het Pools. “Jeden, dwa, trzy, …!” Waar een warming-up al niet goed voor kan zijn…

muziek op Rękawka

Dubrovnik

Dubrovnik, gelegen onder de berg Srđ, wordt als een van de mooiste steden van de Adriatische kust beschouwd en daarom ook wel de ‘Parel van de Adriatische Zee’ genoemd. De oude, compleet ommuurde vestingstad van Dubrovnik staat op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO.

De oude haven werd al gebruikt toen de Levantijnen hier in de 7e eeuw binnenvoeren. De vele roodgedakte patriciërshuizen en paleizen stammen uit de 17e eeuw. Door de hele stad zijn vele fonteinen aangelegd (Onofrio-fontein) die hun water, dat door 16 reservoirs wordt geleid, alle krijgen van bergbronnen.

In 1776 was Ragusa (de vroegere naam van Dubrovnik, destijds een stadsstaat) de eerste staat die de jonge Verenigde Staten van Amerika erkende

Er zijn veerdiensten tussen Dubrovnik en andere steden aan de Adriatische Zee, zoals Bari en Ancona in Italië alsmede de Kroatische havensteden Rijeka, Zadar en Split.

Tijdens de Kroatische onafhankelijkheidsoorlog, in 1991, werd het historische centrum door het Joegoslavische leger vanuit de bergen beschoten en zwaar beschadigd. Na de oorlog werd het gebied een Kroatische exclave, dat los kwam te liggen van de rest van het Kroatische grondgebied doordat de kustplaats Neum onder Bosnisch bestuur kwam.

Bron: Wikipedia

Split

Split (Italiaans: Spalato) is de grootste en belangrijkste stad in Dalmatië. De stad had in 2007 221.456 inwoners en is daarmee de tweede stad van Kroatië. De havenstad is gelegen op een klein schiereiland in de Adriatische Zee en is een belangrijke economische en toeristische transitstad. Vanuit de haven kunnen namelijk meerdere Adriatische eilanden en Italiaanse steden worden bereikt.

Het hart van Split wordt gevormd door het paleis van Diocletianus. De Romeinse keizer Diocletianus beval omstreeks het jaar 300 na Christus tot de bouw van dit paleis, omdat hij zich na zijn aftreden in zijn geboortestreek wilde vestigen. (Diocletanus is de enige Romeinse keizer die vrijwillig afstand deed van zijn titel. Hij stierf op circa 65(!)-jarige leeftijd een natuurlijke dood, in tegenstelling tot vele andere Romeinse keizers.)

Het aftreden van Diocletanus in 305 wordt meestal beschouwd als het begin van het bestaan van de stad Split. In de 7e eeuw vestigden zich in het enorme gebouw de eerste stadsbewoners, gevlucht uit Salona (het huidige Solin). Ook nu nog wordt het centrum van Split gevormd door het oude paleis, waarin huizen, winkels, markten, paleizen en kerken zijn gevestigd. Het meest beeldbepalend is wellicht de Kathedraal van Sint-Domnius. Deze Rooms-katholieke kathedraal is ontstaan in en rondom het mausoleum van christenvervolger Diocletianus.

Vanaf 1420 behoorde Split tot Venetië, en in 1797 viel het toe aan Oostenrijk-Hongarije. In 1918, na de Eerste Wereldoorlog, viel Oostenrijk-Hongarije uiteen en ging Split horen bij het Koninkrijk van Serviërs, Kroaten en Slovenen dat toen werd opgericht. Dit koninkrijk ging in 1929 Joegoslavië heten. Gedurende de jaren 1941-1943 maakte Split deel uit van Italië, maar na de Tweede Wereldoorlog kwam het weer in bezit van Joegoslavië.

In 1979 werd het paleis van Diocletianus, en daarmee een groot deel van het stadscentrum, op de Werelderfgoedlijst geplaatst.

Bron: Wikipedia