Boekenweek 2019: mijn verlanglijstje

Aangezien ik het afgelopen jaar behoorlijk weinig boeken gelezen heb, wil ik mezelf alvast een beetje opwarmen voor het komende jaar.

En wat werkt dan beter dan een verlanglijstje?

  • Anna Karenina (Leo Tolstoy) – Staat al jaren mooi te wezen in m’n boekenkast, maar ik moet er nog steeds aan beginnen.
  • Hoe ik talent voor het leven kreeg (Rodaan Al Galidi) – Heb ik ook al een tijdje in huis. Aan mijn voorraad ligt het blijkbaar niet.
  • The Fault in our Stars (John Green) – Zo’n boek dat iedereen in de kast heeft staan, behalve ik. En ik wil onderhand ook weleens weten waar die hype rond dat bankje in Amsterdam precies vandaan komt.
  • Becoming (Michelle Obama) – “De vrouw van”, en zoveel meer dan dat.
  • De keuze: leven in vrijheid (Edith Eger) – Het verhaal van deze Auschwitz-overlevende lijkt me vreselijk heftig, maar ook inspirerend.
  • Tiny Houses (Monique van Orden) – Op zich is mijn zoldertje al behoorlijk tiny, maar het idee van een vrijstaand en verrijdbaar huisje, in een mooie omgeving… Niet verkeerd.
  • Waarom ik mensen niet in mootjes hak (Renske de Greeff) – Renske kreeg van mij een bloemetje maar haar boeken heb ik nog niet gelezen.
  • Anna in kaart gebracht (Marek Sindelka) – Lijkt mij net zo mooi als “De ondraaglijke lichtheid van het bestaan”. Maar misschien denk ik dat alleen maar omdat dit óók een Tsjechische schrijver is.
  • Taal voor de leuk (Paulien Cornelisse) – Na ‘Taal is zeg maar echt mijn ding’ en ‘De verwarde cavia’ wil ik ook graag Pauliens nieuwste boek lezen.
  • Het bestverkochte boek ooit (Sanne Blauw) – Eigenlijk hou ik meer van taal dan van cijfers – zie vorige punt – maar dit boek, over hoe cijfers ons kunnen verleiden én misleiden, lijkt me toch razend interessant.
  • Graffiti Moon (Cath Crowley) – “Lucy is in love with Shadow, a mysterious graffiti artist. Ed thought he was in love with Lucy, until she broke his nose. Dylan loves Daisy, but throwing eggs at her probably wasn’t the best way to show it.” … 😀

Dat zijn elf boeken, maar een jaar heeft twaalf maanden. Dus, welk boek moet hier nog zeker bij?

Boekenweek 2019: deze vijf boeken raad ik aan!

Het afgelopen jaar heb ik niet veel boeken gelezen – tsssss – maar toch genoeg om vijf mooie titels met jullie te kunnen delen.

1. The Unbearable Lightness of Being – Milan Kundera

‘The unbearable lightness of being’ (Nederlandse titel: ‘De ondraaglijke lichtheid van het bestaan’) is een heuse klassieker.

Dit boek heb ik in een moordend tempo uitgelezen. Deels uit noodzaak – ik heb het boek van iemand geleend toen ik in Macedonië was – maar vooral omdat het verhaal me volledig in beslag nam.

Een boek om je tanden in te zetten.

2. The Curious Incident of the Dog in the Night-Time – Mark Haddon

‘The curious incident of the dog in the night-time’ – over een autistische jongen die een mysterie oplost – stond al jaren op mijn lijst met boeken die ik graag wou lezen. En terecht, zo bleek.

Een boek dat een beroep deed op bijna al mijn emoties, én mijn lachspieren. Prima leesvoer voor in een park.

3. The Subtle Art of Not Giving a F*ck – Mark Manson

Een boek om cadeau te geven aan je vriend(in) die 30 wordt. En aan jezelf.

Lees ook: “Vijf lessen uit The Subtle Art of Not Giving a F*ck”

4. DIT IS EEN GOEDE GIDS – Marieke Eyskoot

De titel zegt het eigenlijk al. Dit is eerder een gids (of een keukentafelboek) dan een normaal boek. Natuurlijk kun je het in één keer van voor tot achter uitlezen, om er vervolgens jarenlang niet meer in te kijken, maar dan mis je een hoop.

Nee, daarvoor bevat dit boek deze gids te veel goede, bruikbare informatie en handige adresjes voor mensen die willen weten wat goed is (als in: duurzaam, sustainable, fair trade, etc.) – en wat niet.

5. Hoe word je ALLES? – Emilie Wapnick

Om heel eerlijk te zijn ben ik ‘Hoe word je ALLES?’ nog aan het lezen. (Nogmaals bedankt, Irene, voor de tip.)

Maar als je – net zoals ik – moeite hebt om één duidelijke richting aan te nemen en te houden, qua carrière, dan vind je dit boek waarschijnlijk – net zoals ik – heel tof.

Of bekijk eerst even de TED-talk van Emilie, om te horen of je jezelf in haar verhaal herkent.

Hopelijk heb ik volgend jaar een iets grotere voorraad boeken om uit te putten. En staan er dan niet wéér vier namen die met een “M” beginnen. (Ik heb namelijk helemaal geen “M” in mijn naam, en ik wil ook eens in zo’n rijtje staan. Ooit.)

Welk boek spreekt jou aan? En wat zijn jouw favorieten van het afgelopen jaar?

(Als je een boek koopt via de links in deze blogpost, ontvang ik een klein percentage van de opbrengst. Dat kost jou niets extra’s. Ik ben niet betaald om deze blogpost te schrijven, en ik raad alleen boeken aan die ik met veel plezier gelezen heb. Ook krijg ik geen gegevens door van eventuele kopers. Wat jij met deze informatie doet, is – zoals altijd – geheel aan jou.)

Boekenweek 2019: stom thema, mooi gedicht

Een ander leuk neveneffect van mijn blog meer aandacht geven dan normaal, is dat ik ineens een stuk beter op de hoogte ben van (inter)nationale themadagen en -weken.

Had ik zonder 40 Dagen Bloggen iets geschreven over Internationale Vrouwendag? Of de Dag van het Geluk? Waarschijnlijk niet.

Ook de Boekenweek – die zaterdag al begonnen is – biedt een hoop inspiratie.

Om te beginnen: “de moeder de vrouw”. Niet echt een thema waar ik mij in kan vinden (en met mij een hoop anderen).

In eerste instantie wou ik het thema dan ook negeren. Gewoon een paar blogposts schrijven over boeken die ik gelezen heb en die ik nog wil lezen.

Tot ik op de website van de boekenweek keek en daar het boekenweekgedicht las.

Moeder

Zoals ze in je praat en dingen vindt, dwars door je eigen woorden
klinkt, vaak ongevraagd, doe je haar nou wat opzij, je hebt toch
ogen, waarom moet dat nou zo open, die mouwen staan
je raar en doe een das om als het waait.

Zoals ze in je borstkas zucht wanneer je iets onnodigs dreigt te kopen,
zegt dat suiker, vet, voor je bloed, je hart, je lever slecht, door
drank en sigaretten is gekwetst, als je slordig oversteekt
of fietst door rood – je mag van haar niet dood,
niet eens geschud, geschaafd.

Als een achtervolgingsscène die een leven lang vertraagd
wordt afgespeeld. Ze loopt je na. Dit voortbewegen,
één en twee, in hetzelfde beeld.

Zo vaak val je tegen, zo vaak val je mee. Steeds ongevraagd
gered. Bij hond, stoep, hek en noodlot weggegrist.
Je kijkt naar haar. Je weet niet wie ze is.

Ester Naomi Perquin

*slik*

Mama, ik hou van je. <3

Random Act of Kindness: Breng een ode aan je moeder (of een andere belangrijke vrouw in je leven).

Lessen uit 'The Subtle Art of Not Giving a F*ck': "The desire for more positive experience is itself a negative experience. And, paradoxically, the acceptance of one's negative experience is itself a positive experience"

Vijf lessen uit ‘The Subtle Art of Not Giving a F*ck’

Zoals ik al schreef heb ik de afgelopen weken niet alleen ‘Het Huis met de Geesten’ uitgelezen. Een ander boek – ‘The Subtle Art of Not Giving a F*ck‘ van Mark Manson – vond ik zo inspirerend, dat het een eigen blogpost verdient.

De Nederlandse titel is ‘De Edele Kunst van Not Giving a F*ck. Juist ja. Ik ben blij dat ik de originele, Engelstalige variant gelezen heb.

In het boek legt Mark uit waarom we – en “we” zijn vooral mensen van zijn/mijn generatie – vaker zouden moeten denken (en zeggen): “Daar geef ik geen hol om.”

Dat lijkt misschien grof, maar wie het goed aanpakt beoefent een subtiele levenskunst. Want te veel f*cks geven is ongezond, maar te weinig f*cks geven ook. (Alleen psychopaten geven nergens om.)

Hoe je de juiste balans vindt? Lees het hele boek, of neem eerst even deze vijf belangrijke lessen uit ‘The Subtle Art of Not Giving a F*ck‘ tot je.

1. Je kunt niet winnen als je niet wilt spelen

Waar denk jij aan bij woorden zoals “lijden”, “pijn” en “ontevredenheid”?

Met onze hoge levensstandaard in het achterhoofd, klinken die woorden ronduit vies. We willen een gelukkig leven, vol blije Facebookupdates en fotofilters. Wat we niet willen zijn problemen, harde waarheden, negatieve emoties en ongemak.

Maarreh, dat zal niet gaan. Leven is niet alleen het meervoud van lef, het is ook een vorm van lijden. Onze worstelingen bepalen onze successen – en ons geluk.

Heej het alles meigemakt, het ’t allemoal gehad
Verhaale over vrouwe met champagne in ’n bad

— Rowwen Hèze, “Koning Hay”


Vraag jezelf daarom af welke pijn je in je leven wilt. Waar wil je mee worstelen? Een leven zonder problemen gaat ‘m sowieso niet worden, maar een leven vol goede problemen… Daar mag je op hopen.

2. Je bent niet speciaal

Ja, je leest het goed. Je bent niet speciaal. Niet. Speciaal.

Dat is waarschijnlijk even slikken.

Want we willen zo graag speciaal zijn. We horen en zien voortdurend verhalen van bijzondere mensen, en als we onszelf niet bijzonder genoeg vinden, gaan we keihard op zoek naar onze talenten. Onze “unique selling points“. That special gift that only you have.

Maar als we allemaal proberen te bewijzen dat we speciaal zijn, dan zijn we wat dat betreft sowieso al niet uitzonderlijk bezig.

Natuurlijk, niemand heeft exact hetzelfde levensverhaal als jij – of ik. Maar er leven bijna 8 miljard mensen op aarde, dus de kans dat je de enige bent met een bepaald talent (of probleem) is vrij klein.

Toen ik nog hiel klein waas
En van ’t leave niks begreep
Allien mar speulde, oot en sleep

— Rowwen Hèze, “De Peel in Brand”


Als je accepteert dat je “maar gewoon” bent, haal je een enorme last en bewijsdrang van je schouders. En je krijgt meer waardering voor de basiservaringen van het leven. De dingen die (bijna?) iedereen meemaakt.

Het smaakt lang niet zo zoet als de boodschap dat je speciaal bent, maar het werkt wel.

3. Je weet niets en je kiest altijd

Nog zo’n vervelende boodschap.

Veel van onze overtuigingen zijn fout. Want ons brein is slim, maar (a) niet perfect en (b) als we iets zeker denken te weten, is het ongelooflijk moeilijk om ons daar weer vanaf te brengen.

Die “zekerheid” kan onze persoonlijke groei aardig in de weg staan.

Als je vaker erkent dat je het misschien niet bij het rechte eind hebt, kun je langer – en met een open houding – blijven zoeken. Tot je een iets betere oplossing voor je probleem vindt. En als je dat blijft doen, ga je van ‘fout’ naar ‘een beetje beter’, naar ‘nog minder fout’, naar ‘nog iets beter’…

Niemand di wet wie verluust of wie wint.
Ge komt op ’t end beej ow zelf terecht.

— Rowwen Hèze, “Blieve Loepe”


Misschien denk je nu: “Maar dit probleem is mijn schuld niet!” / “Ik heb hier niet voor gekozen!” / “Ik kan er niks aan doen!” / “Mijn probleem is zo groot, dat is niet op te lossen!”

Je kunt inderdaad niet altijd kiezen wat je overkomt. En misschien heb je er helemaal geen schuld aan.

Maar alleen jij bent verantwoordelijk voor jouw (on)geluk. Net zoals een rechter verantwoordelijk is voor een zaak, ook al is hij/zij geen misdadiger, getuige of betrokkene.

En jij bepaalt hoe je op een situatie reageert. Altijd. Of je het nu leuk vindt of niet. Zelfs “ik doe niets” is een keuze.

4. Mislukkingen en afwijzingen zijn cruciaal

Want iederien haj alt gezagd,
D’r is in dit land gen mins din op ow liedjes wacht

— Rowwen Hèze, “En Dan Is ’t Mar Dom”


Ja, we blijven nog even op de zonnige toer. Ahem. 😉

Om een goede ruiter te worden, moet je eerst honderd keer van je paard vallen. Dat maakt het nog steeds niet leuk om van een paard te vallen. Of minder pijnlijk, of minder eng. Maar het hoort er gewoon bij.

Hoe je het ook wendt of keert: vallen – falen – maakt deel uit van een groeiproces.

Hetzelfde geldt voor afwijzingen.

Het kan ronduit pijnlijk zijn om iets of iemand af te wijzen, of afgewezen te worden. Maar als we niets afwijzen, kunnen we ons nergens aan verbinden. En dan missen we de focus op wat ons effectief gezond en gelukkig maakt.

5. We gaan allemaal dood

Tot slot deze vrolijke uitsmijter. We gaan allemaal dood.

Vooral bedoeld om de andere lessen uit ‘The Subtle Art of Not Giving a F*ck’ in het juiste licht te plaatsen. Met de dood voor ogen maak je immers minder oppervlakkige (en vaak betere) keuzes.

Angst is zonde van je tijd. Het slachtoffer uithangen is zonde van je tijd. Om te veel dingen geven is zonde van je tijd.

Vur aaltied saame, de kaarten versteurd
Lang zujje ze leave, toen is ’t gebeurd

— Rowwen Hèze, “De Neus Umhoeg”


Hopelijk was het lezen van deze samenvatting niet zonde van je tijd! 🙂 Welke van deze lessen uit ‘The Subtle Art of Not Giving a F*ck’ vond je het leerzaamst?

Als je deze vorm van zelfhulp net zo kunt waarderen als ik, lees dan vooral het hele boek.

(Als je het boek koopt via de links in deze blogpost, ontvang ik een klein percentage van de opbrengst. Dat kost jou verder niets. Ik ben niet betaald om deze blogpost te schrijven, en ik raad alleen boeken aan die ik met veel plezier gelezen heb. Ook krijg ik geen gegevens door van eventuele kopers. Wat jij met deze informatie doet, is – zoals altijd – jouw eigen keuze.)

Foto: “Mark Manson” door SharonaGott, licentie CC BY 2.0

kaft "Well, That Escalated Quickly"

Tip: “Well, That Escalated Quickly”

Het laatste boek dat ik gelezen heb – “Well, That Escalated Quickly” van Franchesca Ramsey – heeft (zoals ik de vorige keer al aangaf) een goede indruk op mij gemaakt, dus daar ga ik nu lekker een hele blogpost / recensie aan wijden. Waarom (of wanneer) raad ik dit boek aan?

Ooit – acht maanden geleden – zag ik Franchesca Ramsey voorbij komen in een interview met Marie Forleo (een life coach). En hoewel het eventjes tijd kostte om door die Amerikaanse laag van …opzichtigheid?… heen te komen: ik vond Franchesca vrijwel meteen een leuke vrouw. Mooi ook, met haar expressieve gezicht en die lange locs. (“There’s nothing dreadful about my hair.”)

Snel geëscaleerd

Dus toen zij een maand geleden wéér bij Marie Forleo verscheen, om over haar nieuwe boek te praten, was ik vrij snel verkocht. Daarvoor hoefde ze alleen maar even te vermelden dat het over zaken als identiteit, gerechtigheid, racisme en activisme gaat.

En dan die titel. “Well, That Escalated Quickly – Memoirs and Mistakes of an Accidental Activist“. Na mijn bezoek aan Oekraïne, waar ik een heleboel leerde over activisme en “artivism” (activisme via kunst), heb ik onwijs veel bewondering voor al die mensen die zich keihard inzetten voor een betere wereld – en probeer ik zelf ook mee(r) te doen. En “Well, That Escalated Quickly”… Wel, dat past de laatste tijd uitstekend bij mijn leven. 😉

WTEQ valt grofweg op te delen in drie stukken: Franchesca’s eigen rise to fame (inclusief de fouten die zij toen maakte), de lessen die zij inmiddels geleerd heeft én concrete tips voor activisten in de dop. Wat betekent ‘cisgender’ of ‘privilege’ precies? Welke media, zegswijzen en woorden zetten aan tot het buitensluiten van bepaalde groepen mensen? Hoe kun je reageren op een botte of ronduit foute opmerking? Wat kun je verwachten als je iemand ‘ontvriendt’ op Facebook, vanwege een kwetsend bericht? En hoe zorg je niet alleen goed voor de wereld, maar óók voor jezelf? (Even goed opletten, Wendy…)

Oordeel (niet te snel!)

Franchesca deelt haar kennis op een goed geïnformeerde, open en humoristische manier. Soms komt ze misschien iets te lollig of te hard uit de hoek, maar dat wéét ze. En daarbij, je mag van een geoefende komediante ook verwachten dat ze scherper is dan – pak-‘m-beet – de gemiddelde overheidstrainee… (Ik zeg maar wat.)

Ik ben blij dat zij de lezers van WTEQ een persoonlijk inkijkje heeft gegeven in het leven van een mensenrechtenactivist. Een leven dat niet altijd over rozen gaat en waarin goedbedoelde pogingen soms totaal verkeerd uitvallen (om er later een stukje wijzer op terug te kunnen kijken – zonder ooit uitgeleerd te raken)… Maar op deze manier maakt Franchesca het ons in elk geval iets makkelijker om óók als activist, of op zijn minst iets begripvoller, door het leven te gaan.

Het Engelstalige ebook “Well, That Escalated Quickly” kun je onder andere bemachtigen via Bol.com.

 

Mijn vijf favoriete boeken (van dit moment)

Aangezien mijn energieniveau momenteel niet bepaald ‘je-van-het’ is, en mijn enkel nog steeds niet de oude (ja-haaaa, ik ga binnenkort naar de dokter), ben ik heel blij dat ik de laatste tijd alleen maar goede boeken tegenkom, en verslind. Soms heb ik van die periodes dat geen enkel boek me weet te boeien, maar nu… Drie boeken van Maya Angelou achter elkaar – in één woord: fenomenaal – gevolgd door een herlezing van een boek dat al een tijdje in mijn kast staat (‘Buskruit en Kaneel’) en eergisteren ben ik begonnen aan ‘De Laatste Weerwolf’. Wat trouwens een totaal ander boek is dan de boeken die ik meestal lees… Maar goed, hè, nu we toch op dreef zijn…

Lees verder