Bedwantsen 101: hoe herken je deze bee(s)tjes?

Ik heb lang getwijfeld of ik hier iets zou schrijven over bedwantsen.

Wil ik mijn mooie, geliefde weblog serieus bevuilen met deze rotbeestjes? Die ik al twee keer in mijn leven ben tegengekomen – en da’s twee keer te veel?!

Maar het engeltje op mijn schouder bleef stug doorzagen. Over het risico op schuldgevoelens. Dat het zo vervelend is om achteraf te denken: “Tsja, ik had je kunnen waarschuwen.” En dat ik, door erover te zwijgen, die vervloekte bedwantsen eigenlijk ruim baan geef.

Ach ja. Na die andere dubieuze titel – expert in online daten – kan deze er ook nog wel bij.

Wat zijn bedwantsen?

Bedwantsen zijn bloedzuigende insecten. Ze worden hooguit 5 tot 6 mm lang en hebben een rode tot roodbruine kleur.

Bedwantsen gedijen overal waar mensen slapen. Hygiëne, of een gebrek daaraan, zegt bedwantsen niet zoveel. Net zomin als de prijs van een overnachting. (Ja, het risico op “besmetting” is groter in een hostel dan in een luxe hotel, maar alleen omdat daar op een jaar tijd meer reizigers passeren. Met backpacks in plaats van koffers. Maar daarover later meer.)

De beet van een bedwants doet geen pijn. Je kunt ’t niet voelen. Sommige mensen merken zelfs helemaal niets van de beten, ook niet na een tijdje. Mensen die gevoeliger zijn voor insectenbeten – that’s me – krijgen (veel) last van jeukende bultjes.

Oh, en nog één dingetje: in tegenstelling tot luizen en muggen, kunnen bedwantsen geen ziektes overbrengen. Maar da’s dan ook het enige positieve aan deze mormels.

Hoe herken je een bedwants(beet)?

Een volwassen bedwants is vrij makkelijk te herkennen, maar dat geldt niet voor de jongere nymfen. Die zijn soms zo klein dat je ze niet of nauwelijks kunt zien. Maar ook die baby-wantsjes bijten. (Bloody bastards!)

De verschillende groeistadia van bedwantsen
Volwassen bedwantsen zijn 5-6 mm groot. De jongste nymfen zijn dus niet groter dan een zandkorreltje. (Bron: bedbughunters.co.uk)

Verder herken je bedwantsen ook aan de donkere vlekjes die ze achterlaten, van bloed en bedwantsenpoep. Maar een kleine of beginnende plaag zul je op die manier niet gauw spotten. Vooral niet in een schoon ho(s)tel.

De tweede keer dat ik bedwantsen tegenkwam – in München – had ik van tevoren mijn matras geïnspecteerd. Dat doe ik altijd, sinds mijn eerste kennismaking met deze beestjes. Maar ik vond niks verdachts. En toch zat ik al snel onder de bultjes.

Hoe wist ik dat het wéér zover was? Waaraan herken je een bedwants-beet?

De eerste keer dacht ik dat ik last had van muggenbulten. Bedwantsen bijten echter op plekken waar een mug niet zo snel zal komen (zoals je benen, rug, en schouderbladen). En – let op – ze vormen paadjes.

Een bedwantsen-paadje op mijn knie, in München. (En ja, mijn benen zijn wit.)

Die paadjes vormen helaas de meest betrouwbare aanwijzing dat er bedwantsen in de buurt zijn. Het (vooraf!) spotten van bedwantsen of bloed-/poepvlekjes heeft uiteraard de voorkeur, maar dat lukt dus niet altijd.

“…Oftewel, ik kan op voorhand nooit zeker weten dat er GEEN bedwantsen in mijn ho(s)telkamer zitten?!”

Het spijt me, maar da’s precies wat ik je duidelijk probeer te maken. En daarom komen we nu bij dé cruciale vraag: “Hoe neem je bedwantsen NIET mee naar huis?”

Het antwoord op die vraag lezen jullie morgen, in Bedwantsen 102.

En daarna hou ik erover op. Brrr.

4 gedachten over “Bedwantsen 101: hoe herken je deze bee(s)tjes?

  1. Naomi schreef:

    Wantsen zijn echt vreselijke beesten. Ik heb ze gelukkig nooit in bed gehad, maar ben ze wel eens tegengekomen (in mijn eigen hal….). Ik vind ’t ook nog eens geen knapperds. Echt helemaal niks aan. Uiteindelijk ben ik ze gaan vermoorden en bleken ze af te komen op luis in één van de planten buiten. Plant bespoten, luizen dood, wantsen weg. Oef… En nee, misschien niet heel milieuvriendelijk, maar ja, ik moest die beesten de deur uit hebben.

    • Wendy schreef:

      Hahaha, ja knap zijn ze zeker niet! En ik snap je heel goed. Sommige mensen doen nog geen vlieg kwaad, en daar valt wat voor te zeggen, maar als het over bedwantsen gaat ben ik echt keihard. Voor het milieu, en voor die diertjes. (In Polen gingen we ze onder andere met een strijkijzer te lijf…)

  2. Shirley schreef:

    Zoveel pech dat je ze al twee keer bent tegengekomen. Ik ben echt bang voor bed bugs. Of eigenlijk sinds ik een tv-programma zag daarover: bang om ze mee te nemen naar je eigen huis. Stel dat je ze in je eigen bed hebt en daar moet bestrijden. Ik kan daar al helemaal paranoia van worden, haha!

    • Wendy schreef:

      Begrijpelijk. 😉 Mijn eerste kennismaking met bed bugs was (helaas) in mijn eigen huis. Althans, in mijn kamer in Polen. Geen idee hoe en waar mijn kamergenootje en/of ik ze hebben opgepikt, maar ineens zaten we er thuis mee. En da’s – inderdaad – dikke ellende. Sindsdien probeer ik een herhaling te voorkomen.

      Al kun je er dus – met drastische maatregelen – ook weer vanaf komen. Zelfs thuis.

      Maar “liever voorkomen dan genezen”, natuurlijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *